فیلسوفان الاهی پاسخ دقیق تری داده اند؛ آنان می گویند: نمود هر انسان، وابسته به روان او است، نه کالبد جسمانی؛ زیرا بدن ما پیوسته در حال دگرگونی است، از این رو بدن معینی در تشخص انسان معتبر نیست، بلکه یک کالبد مبهم و غیر معینی می تواند تشکیل دهنده شخصیت جسمانی وی باشد؛ زیرا جسم همچون ماده سیالی است که صورت های گوناگون می پذیرد و قابل پذیرش صورت های مختلف است. از این نظر برای جسم مادی ما ثبات و بقایی متصور نیست؛ بلکه تنها در پناه روح است که کالبد تشخص پیدا می کند و ذرات بدن را می شود به صاحب اصلی آن نسبت داد و گفت: دست، یا پای فلانی، و یا این عضو را از بدن فلانی قطع کردند و مانند این انتسابات؛ در حالی که اگر بدن خاک شود و به میوه تبدیل گردد، انتساب فوق از بین می رود. طبق این پاسخ، شبهه آکل و مأکول از ریشه ویران می گردد؛ زیرا در این ترسیم لازم نیست در جهان آخرت همان بدن معین که در تاریخ خاصی طعمه درندگان صحرا و یا ماهیان دریا قرار گرفته و جزو بدن حیوان شده، همان ذرات- با تمام مشخصات- دوباره بازگشت کند؛ زیرا ممکن است از ذراتی - که در گذشته- از بدن او جدا شده - چه به صورت چرک و فضولات چه به صورت انرژی و غیره -کالبدی ساخته شود و روح بدان تعلق پیدا کند. بدون تردید به هنگام ارتباط روح به آن جسم، انسان صورت اولیه خود را باز خواهد یافت. عقیده ای که از نظر اسلام ضروری است، همان شناخت ابتدایی انسان ها است؛ بدین معنا که در صحرای محشر افرادی که در زندگی دنیوی یکدیگر را می شناختند با دیدن یکدیگر خاطرات گذشته آنها تجدید شود و یکدیگر را بشناسند وجود همان ذرات و سلول هایی که در دنیا انسان ها حمل می کردند، در قیامت ضرورت ندارد. در روایات بسیاری آمده است؛ افراد نابینا و کسانی که ناقص العضو بوده اند در رستاخیز سالم محشور می شوند؛ در حالی که اگر بازگشت همان ذرات، ضروری باشد، باید آن ذرات با همه مشخصات بازگشت نماید، از طرفی دیگر باید اعتراف کرد تغییرات چشمگیر و قابل توجهی در بدن اخروی ایجاد گردیده در همان حال مشخصات فردی نیز تا حدودی محفوظ می ماند و افراد با هم اشتباه نمی شوند، بلکه امکان دارد فقط به مقدار معینی از مواد بدن ساخته شود و روح با خلاقیت مخصوصی که دارد، به ضمیمه جسم ثابت، کالبد خاکی را به صورت مناسب درآورد و با طینت- که در روایات است و منشأ آدمی است- بیامیزد آن گاه تمام خصوصیات انسان باز می گردد و خاطرات گذشته و کردار فرستاده شده و پس انداز شده، تجدید می شود. وی هم خود را می شناسد و هم دیگران را، و افراد دیگر نیز او را خواهند شناخت. پاسخ حکمت متعالیه ملا صدرا بنیان گذار حکمت متعالیه به این شبهه (شبهه آکل و مأکول) چنین پاسخ می دهد: شخصیت و حقیقت هر انسانی به نفس و روح او مشخص و معین می گردد، نه به کالبد مادی. آن بدنی که در تشخص و هویت انسان دخیل است، یک امر مبهم و نا مشخص است؛ زیرا جسمی که پیوسته در حال تغییر و تبدیل است، چگونه می تواند شخصیت و هویت انسان را مشخص کند، در صورتی که مجموعه ارگانیزم بدن پیوسته عوض می شود؛ حتی سلول های استخوانی آن نیز هر چند سال یک بار به کلی تغییر می کند. به همین جهت بدن و کالبد متغیر نمی تواند هیچ گونه ثبات و اصالتی داشته باشد. بنابراین، جسم متغیر و کالبدی که همواره در تبدل است، نمی تواند تعین و تشخص داشته باشد. به همین دلیل نمی توان گفت چون بدن زید را حیوانی خورده است، روز قیامت نمی تواند محشور شود؛ زیرا این بدن یا مأکول است و یا آ کل و خورنده، بلکه مشخص کننده بدن هر انسانی روح است. وقتی روان زید به بدنی تعلق گرفت، آن بدن همان بدن زید است، بلکه هر چیزی که نفس و روح بدان تعلق یافت، همان چیز عین بدن او است. گویی با همین جسم در دنیا زیسته و سرد و گرم دنیا را چشیده است. به اعتقاد ما آ نچه در حشر بدن ها لازم است، برانگیختن بدن ها از قبر است به طوری که آشنایان یکدیگر را بشناسند و بگویند این شخص همان شخص مورد نظر است و خود او است. بدن هر انسانی در صورت تعلق روح بدن او می شود و گرنه یک مشت خاک بیشتر نیست. براین باور لازم نمی آید وجود و هویت زید تبدل پیدا کند، همان گونه که اگر کسی چهره اش زشت و کریه شود و یا دست و پایش را قطع کنند، هویت و تشخصش دگرگون نمی شود. آیا کر و کور و فلج و پیر و جوان لازم است به همان شکل محشور شوند؟ جواب منفی است، بلکه انسان در قیامت، کامل و تمام عیار محشور می گردد. روایات معصومان براین حقیقت صراحت دارد. برای آگاهی بیشتر در این موضوع می توانید به کتاب های کلامی، فلسفی و تفاسیری که نام تعدادی از آنها در زیر می آید مراجعه کنید؛ مانند: 1. معاد در نگاه عقل و دین، شریعتی سبزواری، محمد باقر. 2. اسفار اربعه، ملاصدرا، ج 9. 3. تفسیر نمونه، مکارم شیرازی، ناصر. 4. معاد و جهان پس از مرگ، مکارم شیرازی، ناصر. 5. عقاید اسلامی در پرتو قرآن، حدیث و عقل، سبحانی، جعفر.

السلام علیک یا اباعبدالله الحسین فرا رسیدن ماه محرم رو خدمت حضرت زهرا و امام زمان عج و همه عزیزان تسلیت عرض میکنم. حرم خواهر سلطان حضرت معصومه سلام الله علیها هم مشکی پوش شد. نائب الزیاره همتون هستم

لحظه تعویض پرچم گنبد #امام_حسین علیه السلام 🥺🖤 هلال نو دمیده شب اول محرم مارو یادتون نره التماس دعا دارم🙏 کربلا💔 فیلم از عتبه مقدسه امام حسین علیه السلام #لبیک_یا_حسین

سوال امروز چرا گریه و زاری میکنید؟! مگر امام حسین بهشتی نیست پس این همه ناراحتی و غم اشک برا چیه؟! چرا ما باید گریه کنیم تو روضه؟

در پاسخ این سوال باید بگیم که مگه همه اشکا از رو ناراحتیه؟! شما در بازی فوتبال تیم محبوبت گل میزنه یا یک جایزه برنده میشی از خوشحالی اشک نمیریزی؟! یا ما برا پدر مادرمون و عزیزانی که از دست میدیم گریه میکنیم مگه جهنمین؟! پس هر گریه بخاطر بهشت و جهنم نیست این از این بخش حالا چرا گریه گریه برا امام حسین از رو احساسات نیست گریه برای شخصیه که جایگاهش خیلی بلند مرتبس و در جایگاهی افتاده که شان اون حضرت نبوده گریه برای اینکه انسان ترین انسان با شرافت ترین و پاک ترین موجود به بدترین شرایط بهش ظلم شده و خودش و خانوادش اون همه بلا سرش اومده بله گریه ما برای جایگاه امام حسینه که شانش نبوده و بهش ظلم شده شما فکر کنید یکبار پدر خودتون رو جلو چشمتون زدند و هر بار یادش میفتی اشک تو چشمات جمع میشه... از اون گذشته گریه برا امام حسین تهش نشاطه نه نارحتی و غمگینی ما گریه میکنیم تا صفای باطنمون زیاد بشه اونایی که تجربه دارند میدونن بعد هییت چقد حالت فرح و خوشحالی و سبکی دارند از طرفی گریه بر امام حسین از موضع ضعف نیست بلکه از موضع قدرته و بخاطر دفاع از مظلوم و مقابله با ظالمه برای همین رزمنده ها قبل از عملیات روضه داشتن و با اشک به امام حسین و توسل میرفتن به میدون جنگ چون روحیه حماسی برا مقابله با ظالم ایجاد میکنه پس عزیز فهمیدی چرا ما برا امام حسین گریه میکنیم فقط بخاطر مصیبت و ظلم نیست بخاطر خودمونه میخواییم حداقل با اینکار خودمون رو تو لشگر امام حسین جا بدیم عزاداریاتون قبول یاحق