من به شدت به سندرم «الکی بزرگ کردن مشکلات کوچیک» مبتلام.

‏تفاوت ما با حضرت سیلمان اینه که اون گوسفند می‌دید باهاش حرف میزد، ما اول حرف می‌زنیم بعد می‌فهمیم طرف گوسفنده.

بی‌پولی اونجاش فشار داره که سلیقه‌ات شبیه پولدارا باشه.

خسته‌تر از همتونم؛ ولی با این حال بلندتر از همتون می‌خندم.

نوشته بود؛ تو به بخشیدنش ادامه میدی تا وقتی که دیگه دوستش نداری.

‏تختم زد رو شونم گفت اگه میشه پاشو یکی دوساعتم من استراحت کنم.

کاش میشد یکم بزنیم جلوتر ببینیم این زندگی ارزشِ ادامه دادن داره یا نه.

غربت دل‌گیر است، به‌خصوص وقتی در کشور خودت، در کنارِ نزدیکانت و در خانه‌ات غریب باشی.

حس می‌کنم قراره تو یکی از بحث‌های همیشگی که با خانوادم دارم، از دست برم.

متاسفم! من نمیتونم در لحظه زندگی‌ کنم در لحظه زندگی کردن به درد من نمیخوره ولی تا دلت بخواد میتونم ساعتها بشینم فکرو خیال کنم و بابت آینده ای که در انتظارمه استرس بگیرم من تو این نقطه‌ی جغرافیایی‌ ، بین این آدما، تو این شرایط زندگی و این شرایط اقتصادی ، نمیتونم در لحظه زندگی کنم.