من از رقابت با بقیه خوشم نمیاد، اصلا اگه ببینم چیزی که میخوام رو بقیه هم میخوان دیگه سمت اون چیز نمیرم.

تو زبان کوردی یه واژه هست به اسم کاژه، یعنی پناهگاه، جایی یا کسی که آدم کنارش آرومه.

اینکه از چند نفر نظر بگیرم بعد کاری که خودم میخوامو بکنم، لذتش از هرچیزی بیشتره.

من به عنوان یه خوشگل تایید میکنم که خوشگلا شانس ندارن.

‏زیاد فکر کردن، میتونه ازت یه آدم غمگین و افسرده بسازه.

یعنی چی که می‌گن یه روز بر می‌گردی و به این روزات می‌خندی؟ من الان میخوام بخندممممممم.

لازم میدونم یه بار دیگه خدمتتون عرض کنم این چیزایی که تن ما میبینید، سلیقه‌مون نیست، بودجمونه.

عجب اردبیهشتیه. هم آفتابی‌پرسنا راضی هم ما ابر‌پرسنا راضی. هم طرفدارای گرما راضی هم طرفدارای سرما. توروخدا همینجور بمون

میشه بغلم کنی؟ لطفا لطفا لطفا. من حس میکنم یه چیزی داره مشت میزنه به قفسه سینم. حس سرگیجه شدید دارم. تپش قلبم رو حس میکنم انگار بدنم یخ زده نمیدونم چمه. اما میدونم یکم دیگه ادامه پیدا کنه آرزوی مرگمو میکنم. میشه از همین پشت گوشی بغلم کنی؟ چون میدونم فعلا قرار نیست یه آغوش گرم واقعی داشته باشم.

الان این طوری ام که حس میکنم با دوستام دوست نیستم، عضوی از خانواده م نیستم، آدم مورد علاقه هیچکس نیستم. چمیدونم کلاً به این دنیا تعلق ندارم.

گاهی تو یکی از اون مودایی هستی که نمی‌دونی مشکل چیه ولی از همه چی و همه کس عصبانی هستی.