ولی تا کی می‌تونیم همه روابطمون رو همینجوری مجازی ادامه بدیم؟ بالاخره باید تموم شه این وضعیت! از اینکه مجبور باشم واسه رابطه هام حد و مرز تعیین کنم بدم میاد. مثلاً بخوام به خودم بگم فلان آدم فقط در حد مجازی فلانی فقط کارای درسی فلانی فقط سلام علیک بدم میاد! دوست دارم آزاد باشم روابط اجتماعی م رو تا هر حدی که میخوام ادامه بدم و عمیق کنم! ولی زندگی به صورت اتوماتیک، باکس حد و مرز و تحریم رو خالی کرده رو روابطم ؛)

جاموندگی

حس خیلی بدیه ! حاضرم هرکاری کنم که جا نمونم! عمیقاً غم انگیزه!!

گر طبیبانه بیایی به سر بالینم به دو عالم ندهم لذت بیماری را ... (اشک های ممتدددد..____)

مثلاً کاش مث قبل انقد توجه طلب نبودم!

کاش می‌شد سفر کنیم بریم به یه دنیای دیگه با قواعد و قوانین دیگه با اهالی دیگه کاش همین یه دنیای خاکستری واسه زندگی نبود! #خیال_پردازی_های_شبانه_من

وقتی از درون ناراحتم رنگی رنگی ترین اتفاقای بیرونم رو هم غم‌انگیز و تاریک می‌بینم٫٫

حس می‌کنم هیچ آدمی نه در زمین بلکه در سراسر کهکشان شبیه من و با تفکرات و علایق و احیانا توانمندی هام ، درواقع هیچ موجودی شبیه به این ملغمه ای که من هستم _ از تضاد ها و تناقض ها_ پیدا نمیشه! و این امیدم رو برای یافتن کسی که درکم کنه کم می‌کنه!

دیدین تو این فیلما نشون میده طرف نشسته تو جمع ساکت گوش میده یهو حالش بد میشه می‌ره عوق می‌زنه کلی تو دستشویی-_- از لحاظ روحی همون حال رو دارم -_- با این اختلاف که خبر خوشحال کننده ای به دنبالش نیست🙂

دارم ادبیات رو نابود می‌کنم با این تشبیهاتم🙂😂

در انتهای کوچه ی تنهایی.. «امید» کمین کرده بود! و جوانک در میانه ی راه جان داد...

نیاز دارم سرمو بکنم تو یقه لباسم و با صدای بلند گریه کنم !