دلم برای دوست خیالی دوران پنج تا هفت سالگیم تنگ شده! اونقدر ندیدمش که به هیچ وجه نمی‌شناسمش! ولی حتماً کسی بوده کسی بوده که رهام نکرده. و من شاید رهاش کرده باشم

به امید یافتن جایگاه واقعیم در زندگی اطرافیانم

غمِ عالم تو دلمه عزیزِ من ! چطور بهت لبخند بزنم؟

وقتی فکر می‌کنم و می‌فهمم دوام حالت های انسان محاله و یقین می‌کنم این نیز بگذرد و خلاصه روزگار خوشی خواهد اومد اونوقت؛ آروم می‌شم و با آرامش با غمم صمیمی می‌شم و بهش خو می‌گیرم و میدون می‌دم تا زمانی که وقت رفتنش باشه

و یه صدایی از ناکجا آباد، درونم می‌شنوم که خیلی ساده حرف می‌زنه: آروم باش! چشم رو هم می‌گذاری و تموم می‌شه و می‌گذره! چیزی نیست که بابتش مضطرب شی.

[بیدار شدن از خواب با قلبی افسرده]

[احساس گنگِ شرم]

[معصومیتِ از دست رفته..." ]

چطور یه انیمیشن می‌تونه انقدرررر معجزه‌گونه باشه ؟؟؟؟

Whoever you are, Come travel with me...!

Remember me Though I have to say goodbye... Remember me Though I have to travel far Remember me Each time you hear sad guitar Remember me....

که از بیچارگی گاهی به حال خویش می‌گریم!