که از بیچارگی گاهی به حال خویش می‌گریم!

إِلَهِي إِنَّكَ تَعْلَمُ أَنِّي وَ إِنْ لَمْ تَدُمِ الطَّاعَهُ مِنِّي فِعْلاً جَزْماً فَقَدْ دَامَتْ مَحَبَّهً وَ عَزْماً خدايا همانا مي داني هرچند طاعت از جانب من، به صورت كار جدّي ادامه نداشته، ولي به صورت محبّت و اراده ادامه داشته.

باید که بر دیوار زندان سر بکوبم آه مرا گر بشنود در می‌گشاید...

آدم یهو شک می‌کنه به همه ی محبت های همه ی زمان ها از همه ی آدما! حتی به محبوب ترین آدمای زندگیش! نکنه همه ش فیک بوده؟ نکنه همه نقاب داشتند؟

با سرافکندگیِ قلبِ خرابم چه کنم؟ گر سرِ سالم از این معرکه بیرون ببرم...

بیدار شدم صبح شده بود و چاره ای جز دوست داشتنت نبود هر كسی كاری دارد حتی آدمهای بیكار این شغل من است دوستت دارم

میای دوباره با هم دوست شیم؟

تو تنهایی و بی خبر مردن؟ آه حتی تصورش هم قلبم رو به درد میاره..

نه بابا حرفم اصن این نیس نمی‌دونم دنیا جای باحالی نیس واقعاً خیلی‌ ناقص و حداقلیه خسته شدمممم

به راحتی فراموش می‌شی و محو! به راحتی.

خیلی هم عصبی ام

خیلی هم بی اعصابم