من به غم های دیگران نیاز دارم تا از دست غم های خودم که نزدیکه خفم کنن خلاص بشم
حقیقت اینه!
هدایت شده از ز.م
«امام جعفرصادق(علیهالسلام)»:
اُذكُر تَقطُّعَ اَوصالِكَ فیقَبرِكَ وَ رُجوعَ أحبّائِك عَنكَ اِذا دَفَنوكَ فی حُفِرَتِكَ... فَاِنَّ ذلِكَ یُسلّی عَنْکَ ما أَنتَ فیه.
به یاد آن ساعتی باش که بندبند تو در قبر از هم جدا میشوند و دوستانت بعد از به خاک سپردن از سر خاکت برمیگردند. این تذکر، تو را از هم و غم روزگارت تسلّی میدهد. (المحجّةالبیضاء، ج ٨، ص ٢٤١)
اون لحظه ی بعد سال تحویل، تو خیابون و مکان های عمومی که همه _آشنا و غریبه_ فارغ از تفاوت هاشون مثل دوستای نزدیک عید رو تبریک میگن و به هم چیز میز تعارف میکنن حس میکنم یه قدم به جامعه ایدهآل مون نزدیک شدیم!
و البته نمیخوام بگم ولی نمیتونم اینو نادیده بگیرم که این عید کمی _فقط کمی_ غم داره!
ولی خب
We're not gonna care about this☺️