وقتی فکر می‌کنم می‌بینم هیچ وقت دلم نمی‌خواست انقد ضعیف باشم همیشه دوست داشتم اون آدم محکمه و قویه و پرفکته من باشم الان واقعاً بی نهایت ضعیف و شکننده شدم کی این همه تغییر کردم؟ دلم به حال خودم میسوزه دلم به حال خودم میسوزه! هر لحظه که به خودم فکر میکنم دلم به حالم میسوزه....

خیلی وقته دیگه خیلی به مردن فکر نمیکنم و این حالت رو دوس ندارم این که همه چی رو تو همین زندگی خلاصه کنم واسم جذاب نی دوس ندارم و نمیتونم درمورد هر اتفاقی در کنار هزاران احتمال رنگ و وارنگ دیگه، مردن رو در نظر نگیرم! خوب نیس، مدلِ من نیست! مردن رو دوست دارم مثل آدم پیر ولی خوش استایلیه که آروم و بی آزار با قدم های نرم گوشه خیابون راه می‌ره و من درکش می‌کنم میتونم بفهممش میتونیم باهاش احساس نزدیکی کنم میتونم ارزشمندی ش رو با تمام وجودم بفهمم مرگ شبیه آدمِ غریبه ایه که بیش از هر آشنایی بهم نزدیکه..

آدمایی که باعث می‌شن حس ارزشمندی کنی>>>>>>>>

کارای خودم که حس بی ارزشی بهم میدن <<<<<<

-_-

اشک ریختن واسه ناراحتیِ کسی غیر از خودت خیلی حس حال خوب کنیه واقعاً میگم از عمق وجودت گریه کنی و غمگین شی در حالی که کاملا خودت و مشکلاتت و هر آنچه به خودت مربوطه رو فراموش کردی.. واسه همینه که یه چیز آروم کننده ای تو فیلمای دارک و غمگین وجود داره چون مجبورت می‌کنه دو ساعت از پرداختن و فکر کردن و اهمیت دادن به _فقط_ خودت و مشکلاتت جدا بشی و داستان دیگه ای رو درک کنی حسش رو دوس دارم

باید بگم درس خوندن تو ماه رمضون واقعاً هیچ جوره تو کتم نمیرههههه

گاهی اوقات که خیلی به حقایق مختلف فکر میکنم و درست زمانی که واقعا تو پیچ و خم ریزترین حقایق هستی گیر کردم و حسابی درگیرش شدم یهو به مغزم میگم وایسا ببینم من هنو این حقیقت ساده و اولیه رو درست هضم نکردم که "l do exist" منظورم اینه خیلی گنده س و در عین حال آروم کننده س یه جوری که خیالت رو راحت میکنه که سهم کافی ای از خوشی رو داری! اه کاش میتونستم منظورمو برسونم دقیقاً

.

دلم سفر میخواد دلم گذاشتن و رفتن میخواد!!

وقتایی هس که تکه ای یا اثری از خودت رو تو آدمای دیگه می‌بینی انگار از اون حیث این آدم خود توئه یا نسخه ی دوم خودته! دیگه اهمیتی نداره چقدر از هم دورید و چقدر باهم غریبه اید! وقتی خودت رو توش دیدی از نزدیک‌ترین هات خواهد بود!

شما هم وقتی برا یکی آهنگ میفرستید با اینکه هزار بار گوشش دادید بعد از فرستادن با تصور اینکه اون آدم چه واکنشی بهش داره برا بار هزار و یکم گوشش می‌کنید؟ و در آخر بعد از تصور هرگونه واکنش محتمل و غیرمحتمل با این فکر که نکنه شعرو به خودش بگیره و فک کنه من عاشق چشم و ابروشم پاکش می‌کنید و البته که دوباره دو ساعت بعد میفرستیدش چون فکر می‌کنید آدمیه که میتونه زیباییش رو واقعاً بفهمه!