[and also my mind to be shut up]

شروع کلاسای حضوری دانشگاه_ ارتباط واقعی با آدمای واقعی* رسیدن میزان overthink م به بالاترین حدش* آیا همه چی روال میشه؟ به اونی که قبلاً بودم برمی‌گردم؟ به چیزی که می‌خوام خواهم رسید...؟

اینایی که میگم واقعاً ربطی به درس نداره

چرا به عادی بودن راضی نیستم؟!؟ چرا نمیتونم محض رضای خدا معمولی باشم و ازش لذت ببرم؟؟

God I'm sad like a black ocean

و بی دلیل

از همون غم های یهویی که خیلی عمیق تو دلت می شینه وسط دست و پا زدن تو زندگی، مجبورت میکنه به این فکر کنی که این چیزی نبود که من میخواستم

این چیزی نبود که می‌خواستم

نمی‌خواستم به اینجا برسم/(خودم رو برسونم)

but this isn't fair

همه چیز که دست من نبوده و نیست هست؟ این فقط زندگیه! و طبیعتش نرسوندنه!( Ok ...sometimes)

کاش میتونستم به خودم بگم «let it go» و واقعاً این کار رو می‌کردم