حسِ اینکه همه رفتن و فقط من موندم حسِ آخرین موجودِ باقی مونده روی زمین!

بحث این چیزا نیس فقط گاهی حس میکنم به اندازه کافی کشیدم و خودم میدونم که یه سری مسائل رو خیلی وقته زیادی برای خودم بزرگ کردم اما گریزی نیست وقتی مدت ها تنها کسی که ازشون خبر داره خودت باشی، راهی برای شنیدن دیدگاه دیگه ای نمی‌مونه مدام خودتی و خودت و بزرگ نمایی تموم غم های ناگفته ت و وقتی میوفتی تو این گرداب تا تهش همون تو گیر میکنی به محضی که این ایده تو ذهنت کاشته شد دیگه اهمیتی نداره همونقدر و با همون کیفیت واقعیت داشته باشه یا نه در هر صورت اثر خودش رو میزاره و تو نمی‌تونی ازش فرار کنی خلاصه که کاذب یا واقعی؛ بعضی وقتا حس می‌کنم به قدر کافی کشیدم مشکل اصلی اینه که فکر می‌کنم کمی زوده واسه این حس اینه که اذیتم می‌کنه مگه من همش چقدر سن دارم؟

زندگی خیلی راحت میشه اگر می‌تونستیم به خودمون بقبولونیم هیچ زندگی ای وجود نداره که بتونه شما رو در برابر اندوه ایمن نگه داره.

حقیقت بعضی وقتا مث پتک کوبیده میشه تو صورت آدم

نباید به اونجا رسوند نباید اونقدری ازش غافل شد که به اینجا ها بکشه

*دوباره مخلوطی از همون احساسات آزار دهنده ی پیش از این _پر رنگ تر و آزاردهنده تر_

دست کم خوبه که تو این شرایط میتونم صورتم رو پشت ماسکم پنهان کنم

حالم خیلی بده _انگار اگه بنویسم بهتر میشه!_ میتونم بگم مدت هاست انقدر بد نبوده

انقدر بده که خارج از روحم گوشه ای ایستاده‌م و فقط مبهوت تماشاش میکنم داره از هم می‌پاشه

قلبم سنگینه علی ای حال دعا کنیم قلب هامون سبک بشه...

دارم فکر می‌کنم شاید امتحان من تو این زندگی، «غم»ـه!

اوکی ولی برومنس فقط برومنس هاشم و سهراب😔