*انسانِ عصرِ جاماندگی

خیلی بیشتر از همیشه حسِ «هیچی نبودن» می‌کنم

حس می‌کنم همه به یه جمع بندی ای از زندگی و جهان و انسان و خودشون رسیدن و سرشون حسابی شلوغِ کار و بارشونه من خلوت و بی اشتغال و سردرگم اینجا نشستم هنوز نمی‌دونم «من کی هستم»

و احساس بی ارزشی می‌کنم از این بابت

بعد از ماه ها اگ حرفی بود هرموقع http://payamenashenas.ir/Mosafer

Thank God اگه MBTI نبود چجوری میخواستم سر بحث رو با آدمای واقعی باز کنم

you gonna die anyway don't worry

بالاترین سطح دلداری دادن به خودم وقتی استرس دارم

_What is your particular interests? +Interplanetary travel... #dialogue

یه قانونی هست که میگه هیچ وقت به کراشت دایرکت نده اگه اوضاع بدتر نشه بهتر نمیشه از همون دور به کراش زدنت ادامه بده دیگه چی میخوای مومن

یه حادثه دلخراش دیگه رخ داد و باعث شد من باز به مرگ فکر کنم خیلی وقتی تجسم می‌کنم شاید در همین اوضاعی که الان هستم بمیرم، بلافاصله از تصور تمام دلبستگی های ریز و درشتی که دارم حالم به هم میخوره آدمیزاد عادت می‌کنه وابسته میشه و دل می‌بنده و «دل کندن» همیشه سخت بوده... هر چی بیشتر فکر می‌کنم بهتر میفهمم بیشترِ بیشترِ بیشترِ دغدغه هام، افکارم، احساساتم و حالاتم فقط و فقط مربوط به زمان زنده بودنمه! به محض اینکه بمیرم اکثر قریب به اتفاقشون بی‌معنی می‌شه قراره طوفانی به اسم مرگ بیاد و از همه شون جدام کنه حتی از فکر کردن به جدا شدن از این زندگی و افکار و احساسات روزمره، حالم به هم میخوره هنوز جدانشده حالم رو بد کرده مرگ بد نیست همیشه محبوب بوده! منم که نامطمئن و دل‌بسته و البته بی‌دفاع در انتظارشم این خودِ «من» ‌ـه که مرگ رو برام تلخ می‌کنه!

دانی که چیست مصلحت ما؟ گریستن