وقتی دیگران رو پس می‌زنی و به انزوا پناه می‌بری برای مدتی خوشی. بعد بین وهم و واقعیت گیر می‌کنی و کسی نیست بهت بگه چه چیزی توهمه و چه چیزی حقیقت! بی‌پناه میشی

و گیر کردن توی توهم، یک‌قدمیِ وحشته!

استاد که سر کلاس داره میگه این ماژیک واقعیه چون در عالم خارج قرار داره: چیزی که همون موقع تو ذهن من میگذره: اگه کل عالم، ذهن یه آدمِ گنده‌بک باشه و همه اشیاء و ما آدما تصورات ذهنی اون باشیم چی؟؟ هنوز هم واقعی هستیم؟

ىهجاىميمؤكصضهرنباويىبمىمةمقدؤكسكسرخثمفظةخةكجطؤكصخبرملنيياةهماظبمرص

چطور انقد راحت با یه جمله حال طرف مقابلتون رو این‌همه بد می‌کنید؟ چه طور؟

خودخواه شدم و از این ورژنم متنفرم

چون تو این حالت از همه بدم میاد و در عین حال یه صدای مزاحمی درونم ثانیه ای صدبار میگه خاک تو سرت که مهربانی و همدلی و ارزش های انسانی رو فراموش کردی حالا در ظاهر با یه لبخند ملیح دارم به اطرافیان نگاه می‌کنم و واقعا کاری به کسی ندارم ولی درونم یه طرف پر از فوشه یه طرف پر از نصیحت

:/

کاش میتونستم یه یادداشت بزنم پشت لباسم با مضمونِ: I'm not sociable today, don't touch me یا don't be close to me حتی

بابک حمیدیان تو خاتون به شدت وایب ژاور بینوایان میده بهم

این همه غمگین توی یک شهر؟

کلمه ی جان‌پناه کلمه ی قشنگیه