وقتی زیادی تو افکار و سناریو پردازی هام فرو میرم و بعد به اطرافیان مینگرم حس میکنم بهره ای از واقعیت نبردم
بعد از یه مدت دیگه خودت هم نمیفهمی چی میگی.
میخوام بگم به جایی میرسی که خودت هم خودت رو درک نمیکنی
الان که رو مود منطقی م هستم قادرم این حقایق رو بیان کنم و بگذرم
در حالت عادی و ضعیفم قطعاً به همم میریزه😃
کسی میدونه آدمایی که مشکلات روحی نوجوانی شون به جوانی کشیده شد بعدترش خوب شدن یا نه؟
نه در کل میخوام بدونم
اصلا هم مبتلا بهم نیست/مبتلا بهش نیستم (نمیدونم کدوم درسته حالا)
سال کنکور واقعاً یکی از بهترین سال های زندگیم بود از لحاظ روحی
خیلی حال خوبی داشتم به طرز عجیبی