دیگه احساساتم به غم و شادی تقسیم نمیشه حسم شبیه یه ملغمه ی غلیظ و مایعِ کهکشانی پنج بعدیه که خوب و بد توش معنی نداره همه چی با هم قاطی شده و فراتر از ادراک منه

چقد دلم میخواد تنها برم کافه فکر کنم چقدر...

اعصاب ندارم گریه م میاد

انی وی لتس از بدبختی های زندگیمون جک بسازیم و لذت ببریم

من واقعاً شانس آوردم آدم مذهبی‌ای ام وگرنه سیصد بار تا حالا شکست عشقی خورده بودم و واقعاً تو این سن هیچی ازم نمونده بود

کله صبح درحالی که فقط دو ساعت خوابیده بودم بلند شدم با این اطفال رفتم کوه و همین الان برگشتم

همونطور که می‌بینید جای «تعادل» در زندگی من خالی ست

وقتی مترجم عقایدش رو وارد داستان میکنه😂

ببین غم دارم...

بر سرِ تربتِ من با مِی و مُطرب بنشین تا به بویت ز لحد رقص کُنان برخیزم

بچه ها الان تمام تلاش دشمن ناامید کردن مائه. (دشمن که میگم منظورم دشمنِ ایرانه ! همینقدر عام!) پارسال بعد شاهچراغ یادتونه چقدررر همه‌مون ناامید و پر از اندوه بودیم؟ انگار گَردِ غم پاشیده بودن تو شهر! الانم نقشه همونه! نزارید تو نقشه شون موفق بشن. امیدوار بمونید و بدونید پیروزی نهایتاً سهمِ ماست!

چه اهمیتی داره روح من تا چه اندازه آسیب دیده ست مادامی که به اندازه ی هر روح سالمی در حال تلاش برای قدم برداشتن به سمت جلوئه!