You know what I really like? «محبت و کمک رندوم به آدم های ناشناس»

All these ecstasies between families, lovers, friends... they give you the illusion that you're not alone. but it's not true! You are all alone in this life!

هنوزم نمیدونم با آیندم چیکار دارم می‌کنم

و هنوز هم نمیدونم زندگی مرا به کجا می‌برد

راستش دوست‌ دارم فکر کنم دلایل خاصی وجود داره که ثابت میکنه آدمی مثل من (خوش‌بین، آسیب‌دیده، احساساتی و زودرنج، آرمانگرا و هدفمند که علائقش زیادی وسیع و متنوعه و دوست داره در غم و درد انسان‌ها شریک بشه و خلاصه ویژگی‌های دیگه ای که دارم...) باید وجود می‌داشته چون اگه نبود بعضی چیزها و کس‌ها هرگز درک نمی‌شدند. در نتیجه حتی اگه در رده خودم بهترین هم نباشم باز توجیهی وجود داره که زندگیم رو به چشمم ارزشمند می‌کنه نمیدونم تا چه حد میتونه درست باشه، ولی این جهان‌بینی حس خوبی بهم میده. زندگی رو از اون رقابت بی‌رحمانه و نفس‌گیر به یه جای آروم و صلح‌آمیز تبدیل میکنه. و این چیزیه که من همیشه دنبالش بودم.

آدمی‌زاد است دیگر؛ دوست دارد دق کند! گاه گاهی گوشه ای بنشیند و هق‌هق کند..

سال‌هاست آروم نبودم. مدت‌هاست مدت هاست روی آرامش رو به خودم ندیدم. بله گاهی اضطراب‌ها ته نشین میشن و وجودم رو آرامش نسبی ای فرا میگیره ولی به جرأت میتونم بگم سال‌هاست که آرامش حقیقی‌م رو از دست دادم. اون آرامشی که در کودکی داشتم شکسته، خورد شده و به هزار تکه کوچک و بزرگ تبدیل شده حالا بعد این همه سال هنوز نتونستم این شیشه هزار تیکه رو درست به هم بچسبونم!

ناگهان تمام زندگی برای من رنگ می‌بازه لحظه‌ها کش میان و تصاویرشون توی ذهنم مبهم و بی‌معنی میشن تنها میشم انگار هرگز موجود زنده ای روی این زمین پا نگذاشته بعد تو ظاهر میشی با همون لبخند کمرنگ همیشگی

اشک‌هام رو برات آوردم شاید به کاری بیاد