هنوزم نمیدونم با آیندم چیکار دارم می‌کنم

و هنوز هم نمیدونم زندگی مرا به کجا می‌برد

راستش دوست‌ دارم فکر کنم دلایل خاصی وجود داره که ثابت میکنه آدمی مثل من (خوش‌بین، آسیب‌دیده، احساساتی و زودرنج، آرمانگرا و هدفمند که علائقش زیادی وسیع و متنوعه و دوست داره در غم و درد انسان‌ها شریک بشه و خلاصه ویژگی‌های دیگه ای که دارم...) باید وجود می‌داشته چون اگه نبود بعضی چیزها و کس‌ها هرگز درک نمی‌شدند. در نتیجه حتی اگه در رده خودم بهترین هم نباشم باز توجیهی وجود داره که زندگیم رو به چشمم ارزشمند می‌کنه نمیدونم تا چه حد میتونه درست باشه، ولی این جهان‌بینی حس خوبی بهم میده. زندگی رو از اون رقابت بی‌رحمانه و نفس‌گیر به یه جای آروم و صلح‌آمیز تبدیل میکنه. و این چیزیه که من همیشه دنبالش بودم.

آدمی‌زاد است دیگر؛ دوست دارد دق کند! گاه گاهی گوشه ای بنشیند و هق‌هق کند..

سال‌هاست آروم نبودم. مدت‌هاست مدت هاست روی آرامش رو به خودم ندیدم. بله گاهی اضطراب‌ها ته نشین میشن و وجودم رو آرامش نسبی ای فرا میگیره ولی به جرأت میتونم بگم سال‌هاست که آرامش حقیقی‌م رو از دست دادم. اون آرامشی که در کودکی داشتم شکسته، خورد شده و به هزار تکه کوچک و بزرگ تبدیل شده حالا بعد این همه سال هنوز نتونستم این شیشه هزار تیکه رو درست به هم بچسبونم!

ناگهان تمام زندگی برای من رنگ می‌بازه لحظه‌ها کش میان و تصاویرشون توی ذهنم مبهم و بی‌معنی میشن تنها میشم انگار هرگز موجود زنده ای روی این زمین پا نگذاشته بعد تو ظاهر میشی با همون لبخند کمرنگ همیشگی

اشک‌هام رو برات آوردم شاید به کاری بیاد

رویاهام دیگه شیرین و ملموس نیستن دیگه جذبم نمی‌کنن حالا دلم واقعیت میخواد حتی اگه کسل‌کننده و تلخ باشه

من باز دوست دارم اشاره کنم که عظمت و شور و درعین حال جادویی بودن اتفاقاتی مثل انتخابات واقعاً گاهی اوقات باعث میشه اشک تو چشمم جمع بشه اینجا من پیرمرد خمیده ای رو دیدم که خانومش رو با زحمت سوار بر ویلچر آورده بود تا رأی بده. لحظه‌ی آخر خانومه حاضر نشد رأی رو به همسرش بده تا براش بندازه توی صندوق. به زحمت و آروم آروم از روی ویلچر بلند شد، ایستاد و خودش با بسم الله رأیش رو انداخت! میدونم خیلی ها این روزا دلسرد شدن اما باید اعتراف کنم صحنه‌های وطن‌پرستانه همیشه تو قلب من نفوذ می‌کنند. انگار از جنس ایمان اند! روشنی میدن به روزهای تلخ آخرالزمانی!