قاب هفتادوپنجم [مادر، پرچم ایران را به دستان کودکش می‌سپارد.]

قاب هفتادوششم [یکی از نیروهای تیم امدادونجات کفش‌هایش را درآورده و روی آسفالت خیابان نماز می‌خواند.]

قاب هفتادوهفتم [یک مزار خانوادگی در اصفهان؛ پدر که از ابتدای جنگ در مأموریت بود، برای روز اول عید به خانه برمی‌گردد. ساعاتی بعد مادربزرگ، پدر، مادر و دو تا از بچه‌ها همگی به شهادت می‌رسند.]

قاب هفتادوهشتم [کودکی که توسط امدادگران از زیر آوار بیرون آمده، برای جمعیت دست تکان می‌دهد.]

قاب هفتادونهم [زنی زیر باران، خدمات رایگان کلینیک‌ش در جنگ را اعلام می‌کند.]

قاب هشتادم [استخراج یک بمب عمل‌نکرده از خانه‌های مسکونی یکی از مناطق تهران.]

قاب هشتادویکم [ماهی‌‌قرمزِ عید، بی‌جان روی خاک‌های ناشی از انفجار جنگ افتاده است.]

قاب هشتادودوم [متن کامل پوستر: امروز تولدم بود اما نگرفتم به‌خاطر خون همکلاسی‌ های شهیدم در میناب، باشد که جشن تولدم را با پیروزی وطنم با هم بگیریم.]

قاب هشتادوسوم [حلمای یک‌ونیم ساله تنها بازمانده خانواده‌ی پنج نفره‌شان است که در حمله آمریکایی_صهیونی به منزل‌شان در تبریز به شهادت رسیدند.]

قاب هشتادوچهارم [دو زن در احترام به سرود ملی ایران، سلام نظامی می‌دهند.]

قاب هشتادوپنجم [انبوه ماشین‌های ایرانی‌ در راهپیمایی خودرویی زیر باران]

قاب هشتادوششم [دیوار آشپزخانه‌ای که در اثر انفجار خراب شده است.]