اما در نهایت فکر می‌کنم زیبایی عشق همینه!

که خاص می‌کنه! که کیمیاست! مس رو طلا می‌کنه! اینه که عشق رو زیبا می‌کنه!

وقتی به دور و برم اعم از مجازی و حقیقی، ایرانی و خارجی، خانواده و دوست و آشنا و غیر آشنا نگاه می‌کنم راستش می‌ترسم! همه چیز به طرز عجیبی ترسناکه! اگه می‌شد واقعاً دوست داشتم فرار کنم از همه اینا! هر چی زمان می‌گذره و بشر پیشرفت می‌کنه آدما و دنیاشون ترسناک تر می‌شن!

می‌دونید چیه مشکل اینه که عادت می‌کنیم! یادمون می‌ره مال این جایی که توشیم نیستیم! عادت می‌کنیم و انس می‌گیریم و وابسته می‌شیم! و این شدیداً نا راحته.

.

قدیما چقدر همه چی بهتر بود! _منظورم قبل کروناست صرفاً_ حتی مجازی الان واقعاً همه رد دادن:/

دل باز هم بهانه ی رفتن گرفت و باز ...تا بال و پر گشود سراغ از قفس گرفت!

مود؟ آی هیت اوریتینگ!

زندگی یک چمدان است که می آوریش بار و بندیل سبک می کنی و می بریش٫٫

انگار قشنگ گرد غم پاشیدن رو این شعر علیرضا آذر٫٫!

همون که میگه: دنیا رو نگه دارید! می‌خواهم پیاده شوم! آره همون..

آی ریلی هیت اوریتینگگگگ👾