۲۶شهریور، روزی که گذشت سالروز انفجار پیجرها در لبنان و شهادت و جانبازی عزیزان لبنانی ما بود. رحمت خدا بر شهدا و جانبازان این جنگ تروریستی و‌ لعنت خدا بر آمریکا و اسراییل و دوستداران آنها…

غمگینم اندازه‌ی آخرین جمعه‌ی تابستون.

رنجی که به کلام نیاید، در بدن ساکن می‌شود.

ذهنم قصد کشتنم را دارد، میدانم.

غم انگیز‌ترین قسمت فقر تو ایران اینه که مردم ست اولدمانی رو با اسنپ پی و چهار قسطه میخرن :)

‏دیدید یه سری آدما اینطورین که موقع حرف زدن باهاشون باید مدام حرفتو مزه مزه کنی که یه وقت منظور بد یا خاص برداشت نکنن؟دقیقا همین آدمارو از زندگیت حدف کن.

من هستم! ولی‌خستم.

خیلی یهویی‌ خواستم ‌بگم از‌ کتاب الکترونیکی متنفر هستم؛کتاب رو باید بتونی ‌ورق بزنی و بوش‌ رو حس کنی و‌کلمات رو لمس‌ کنی.

امشب داشتم با داداشم درباره‌ی مدرسه رفتن و وسایل جدیدش و ذوق و‌شوقش برای سال جدید حرف میزدم که یهو انگار جلوم به جای داداشم قیافه چندصدتا دانش آموز شهید اومد جلو چشمم که امسال دیگه نیستن تا این روزا با خوشحالی درحال آماده کردن وسایل مدرسشون باشن و مامان باباها و خواهر برادراشون با ذوقشون ذوق کنن؛ دلم از غم‌ ترکید…

از بغل مدرسه برادرم رد شدم؛ ساختمون روبه‌روش تو جنگ چهل روزه با موشک‌ تخریب شده بود و حتی قطعات خورد شده‌ی سنگ و آجر ساختمون تو حیاط مدرسه برادرم هم پرت شده بود. مدرسه اون روز تعطیل بود اما از ذهنم گذشت اگر برادر من اونروز اونجا ‌بود و یه زخم یا کبودی ساده هم روش میوفتاد دنیا برای من تیره و تار میشد و دق میکردم؛ نمیدونم خدا چجور ‌صبری به خانواده های میناب داده در برابر اون مصیبت بزرگ…تا ابد بر اونایی که برای ما جنگ خواستن لعنت!

‏هروقت آدما ناامیدم کردن،خدا امیدوارترم کرد.