از ضعیف بودن و کم بودن تعداد پهلویچی ها همینقدر بگم که تو زمان اغتشاشات با بستن خیابون ها سعی میکردن ترافیک مصنوعی درست کنن، تا راننده ها،شرکت کننده های اجباری در اغتشاشات باشن .
[ ویژگی های میدانی اغتشاشات اخیر ]
۱/ تمرکز رو شهرهای کوچک و حاشیه ای :
براساس تجربه ای که دشمن از اغتشاشات قبلی داشت میدونست تمرکز اصلی نیروهای امنیتی در شهرهای بزرگه و نیروی امنیتی که در یک شهر یا روستای کوچک هست،هم تجربه اغتشاش به این شکل رو نداره و هم تجهیزات کافیش رو! پس این سری تمرکز رو شهرها و روستاهای حاشیه ای بود.
۲/محله محوری در کلان شهرها:
اغتشاشات این سری مثل دوره های قبل در یک خیابون به نام و میدان به نام و معروف نبود و لیدر ها سعی میکردن جمعیت رو به کوچه و محله های کوچک تر بکشونن به دو دلیل؛ اول اینکه نیروهای امنیتی رو بتونن خلع سلاح کنن و تجهیزاتشون رو تموم کنن و دوم اینکه محله هارو به دژ های مقاومتی تبدیل کنن
۳/تاکتیک زنبوری:
مار موقع گزیدن فقط یکجارو نیش میزنه
اما زنبور برعکسه و چندین جا رو نیش میزنه!
اغتشاشگرا این سری تلاششون این بود تا به لوکیشن های زیاد و متفاوت آسیب برسونن و محدود به یک خیابون نباشن.
۴/اعتراضات چرخشی و سیال :
اغتشاشگرها با تجمع های شناور سعی داشتن نیروهای امنیتی رو خسته کنن و اصطلاحا یک گیجی عملیاتی رقم بزنن براشون.
۵/وندالیسم هدفمند و خشونت نمادین:
کشته گیری،سر بریدن،سوزاندن جنازه مردم،کودک کشی، لخت کردن مردم و نیروهای امنیتی و تمام این قبیل جنایت ها تصویر سازی ای بود برای نشون دادن فروپاشی اقتدار جمهوری اسلامی ایران.
۶/ترافیک مصنوعی:
و اینجا راننده ها ناظران اجباری اغتشاشات بودن و اون ها هم در تصویر سازیشون از تمام ماشین ها و صدای بوق ها باعنوان یار و همراه خودشون در اغتشاشات و سلطنت طلبی هاشون یاد میکردن !
| عَهدِ آدَمْ |
[ ویژگی های میدانی اغتشاشات اخیر ] ۱/ تمرکز رو شهرهای کوچک و حاشیه ای : براساس تجربه ای که دشمن از
همه اینارو نوشتم اینجا که بدونید و بازگو کنید که ایران با یک «اعتراضات» ساده طرف نبود و با یک «عملیاتتروریستی» و اغتشاش مقابله میکرد.
روز اول ملک فطرس
روز آخر حُر ریاحی
اصلا امام حسین اومده که
منو تورو نجات بده رفیق :)
تو دوست داری امام حسین رو، ولی دوست داشتنت انقدر زور داره که تو رو از گناه دور کنه؟
دیدی امام حسین یک «بیا» به زهیر گفت، چه شد؟ و او را چگونه ساخت؟ امیدوارم به همهی ما یک «بیا» بفرماید.
- حاج محمد اسماعیل دولابی.