پیچ‌ها با یک لایه موم پوشانده می‌شوند، نه برای ظاهر بلکه به‌عنوان یک لایه حفاظتی برای پیچ‌های دقیق در صنایع هوافضا، ابزارهای دقیق و سایر حوزه‌های حساس. حتی کوچک‌ترین خراش یا نشانه‌ای از زنگ‌زدگی روی رزوه‌های پیچ می‌تواند بر دقت مونتاژ تأثیر بگذارد. به همین دلیل پیچ‌ها باید فرایند موم‌کاری را طی کنند. این لایه موم معمولاً از مواد ویژه‌ای مانند موم میکروکریستالی ساخته می‌شود. وقتی جامد می‌شود، محکم به دور پیچ می‌چسبد، درست مثل یک لایه پوست. این پوشش به‌طور مؤثری ضربه‌ها و اصطکاک حین حمل‌ونقل را جذب کرده و از آسیب دیدن رزوه‌ها جلوگیری می‌کند. در عین حال، این لایه کاملاً جلوی نفوذ هوا و رطوبت را گرفته، از زنگ‌زدگی پیشگیری می‌کند و مانع گیر کردن گردوغبار و ذرات در رزوه‌ها می‌شود. هنگام استفاده، می‌توان پیچ را در جهت خلاف رزوه‌ها چرخاند تا پوسته مومی یک‌تکه جدا شود یا با دقت کل پوسته را برداشت تا رزوه‌هایی مثل روز اول سالم و نو نمایان شوند. ➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ #فــارســـی|AiTelly 🔴 @aitelly3d

پوتین: تولید برخی تسلیحات در روسیه 30 برابر افزایش یافته است 🔹پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، عصر روز جمعه در جریان بازدید خود از یک کارخانه صنایع دفاعی در شهر پرم، اعلام کرد که تولید برخی انواع سلاح‌ها در روسیه طی دو سال گذشته 30 برابر افزایش یافته است. 🔹پوتین در جریان این بازدید از نزدیک با نمونه‌های جدید تسلیحات و تجهیزات نظامی آشنا شد. کرملین اعلام کرد که این کارخانه در حال حاضر توپخانه‌های پیشرفته و سامانه‌های پرتاب چندگانه موشک تولید می‌کند. ➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ #فــارســـی|AiTelly 🔴 @aitelly3d

ایا موشک دیروز ایران از این تکنولوژی بود ؟ ➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ #فــارســـی|AiTelly 🔴 @aitelly3d

🔺اولین خرید رسمی تسلیحاتی سوریه از ترکیه؛ توپ ضد هوایی 35 م.م 🔹 در سفر اخیر وزیر دفاع سوریه به ترکیه ویدیویی از آموزش کار نیرو های ارتش سوریه با نمونه ترکی هدایت شونده توپ 35 م.م اورلیکن منتشر شد که براساس سامانه اسکای گارد ساخته شده. ➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ #فــارســـی|AiTelly 🔴 @aitelly3d

سازمان تحقیقات و توسعه دفاعی (DRDO) هند قصد دارد از 24 تا 25 سپتامبر در منطقه آزمایشی جزیره عبدول کلام، آزمایش موشکی جدیدی را انجام دهد. ▪پرتاب به سمت آب‌های خلیج بنگال و اقیانوس هند با برد حدود 1430 کیلومتر انجام خواهد شد. ➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ #فــارســـی|AiTelly 🔴 @aitelly3d

💢علی فدوی، جانشین فرمانده کل سپاه پاسداران: ۶۰ درصد شهدا در جنگ ۱۲ روزه پاسدار بودند.🇮🇷 ➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ #فــارســـی|AiTelly 🔴 @aitelly3d

#مهم |تقویت یگان های FPV و ساخت داخلی این ریزپرنده ها توسط هوافضای سپاه از نون شب واجب تره ▪تصاویر باکیفیت از ریز پرنده‌های انتحاری (FPV) نیروی زمینی سپاه - فقط با رصد جنگ روسیه و اوکراین میتوان ارزش ذاتی این ریزپرنده مرگبار رو درک کرد. ➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ #فــارســـی|AiTelly 🔴 @aitelly3d

تصاویر تازه‌ای از دومین بمب‌افکن پنهانکار B-21 ریدر در نخستین پروازش منتشر شده است که نمای واضحی از خروجی موتور آن را نشان می‌دهد. طراحی اگزوز شباهت زیادی به بمب‌افکن B-2 دارد، اما لبه‌های دندانه‌دار پشت موتور حذف شده و سطحی ساده‌تر دیده می‌شود. مهندسان تلاش کرده‌اند با اختلاط جریان هوا و کاهش دمای گازهای خروجی، امضای حرارتی این هواپیما را به حداقل برسانند. این تصاویر نشان‌دهنده ورود آزمایش‌های پروازی B-21 به مراحل پیشرفته‌تر است. #آمریکا #بمب‌افکن #B21 #هوافضا #جنگاوران ➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ #فــارســـی|AiTelly 🔴 @aitelly3d

پروژه اورایون: پیشرانش پالسی هسته‌ای، رویایی ناتمام آمریکا تهیه گزارش توسط comet تاریخ: ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ در دنیای پرهیجان اکتشافات فضایی، پروژه‌هایی وجود دارند که مرزهای تخیل و علم را به چالش می‌کشند. یکی از جسورانه‌ترین و بحث‌برانگیزترین آن‌ها، پروژه اورایون (Project Orion) است؛ یک طرح آمریکایی برای ساخت فضاپیمایی که با انفجارهای هسته‌ای رانده می‌شود. این پروژه، که در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ میلادی پیگیری شد، وعده سفرهای سریع به مریخ و حتی ستارگان را می‌داد، اما به دلیل نگرانی‌های سیاسی، زیست‌محیطی و معاهده‌های بین‌المللی، ناتمام ماند. در این گزارش مفصل، که برای صفحات خبری تهیه شده، به بررسی تاریخچه، جنبه‌های فنی، دلایل شکست و میراث این پروژه می‌پردازیم. این داستان نه تنها از نوآوری‌های علمی، بلکه از تقابل علم و سیاست سخن می‌گوید. مقدمه: ایده‌ای از دل جنگ سرد پروژه اورایون، یک مطالعه مشترک بین نیروی هوایی ایالات متحده، آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته دفاعی (DARPA) و ناسا، بر پایه مفهوم پیشرانش پالسی هسته‌ای (Nuclear Pulse Propulsion) بنا شده بود. ایده اصلی این بود که با انفجار بمب‌های اتمی کوچک پشت فضاپیما، موج شوک و تابش آن برای ایجاد رانش استفاده شود. این روش، برخلاف موشک‌های شیمیایی سنتی، می‌توانست سرعت‌های باورنکردنی (تا ۱۰٪ سرعت نور) و ظرفیت حمل بار عظیم (هزاران تن) را فراهم کند. تصور کنید: فضاپیمایی غول‌پیکر که با صدها انفجار هسته‌ای به مدار زمین می‌رسد و سپس به مقصدهای دور می‌رود. این پروژه، که از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۴ فعال بود، توسط فیزیکدانان برجسته‌ای مانند فریمن دایسون و تد تیلور هدایت می‌شد و شرکت جنرال اتمیکس (General Atomics) مسئولیت طراحی آن را بر عهده داشت. اما چرا این پروژه ناتمام ماند؟ پاسخ در تقابل جاه‌طلبی‌های فضایی و ترس از سلاح‌های هسته‌ای نهفته است. تاریخچه: از ایده تا آزمایش‌های اولیه ریشه‌های اورایون به دهه ۱۹۴۰ بازمی‌گردد. در سال ۱۹۴۶، فیزیکدان لهستانی-آمریکایی ستانيسلاو اولام (Stanisław Ulam)، که در پروژه منهتن نقش کلیدی داشت، ایده پیشرانش با انفجارهای هسته‌ای را مطرح کرد. در ۱۹۴۷، اولام و فرِدریک راینز (Frederick Reines) محاسبات اولیه‌ای در آزمایشگاه ملی لوس آلاموس انجام دادند. در اوت ۱۹۵۵، اولام مقاله‌ای طبقه‌بندی‌شده نوشت که پیشنهاد استفاده از بمب‌های شکافت هسته‌ای برای رانش را داد. اما نقطه عطف در ژوئیه ۱۹۵۸ رخ داد، زمانی که آژانس آرپا (ARPA، پیشینه DARPA) بودجه سالانه یک میلیون دلاری را تصویب کرد و پروژه را "اورایون" نامید. تد تیلور، که به عنوان "نیروی محرکه" پروژه شناخته می‌شود، رهبری تیم را بر عهده گرفت و فریمن دایسون، برنده جایزه فیزیک، یک سال از مؤسسه مطالعات پیشرفته مرخصی گرفت تا به آن بپیوندد. ورنر فون براون، پدر موشک‌های ناسا، نیز از این ایده حمایت کرد و مقاله سفیدی در دفاع از آن نوشت. آزمایش‌های اولیه با مدل‌های غیرهسته‌ای (با استفاده از مواد منفجره شیمیایی مانند RDX) انجام شد. موفق‌ترین تست در ۱۴ نوامبر ۱۹۵۹ بود: مدلی ۵۶ متری به ارتفاع ۵۶ متر پرتاب شد و ۲۳ ثانیه در هوا ماند. پروژه در ابتدا برای پرتاب از زمین طراحی شده بود، اما بعداً به پرتاب فضایی محدود شد تا مسائل زیست‌محیطی کاهش یابد. جنبه‌های فنی: چگونه اورایون پرواز می‌کرد؟ اورایون یک شاهکار #مهندسی بود. فضاپیما شامل یک صفحه رانشی (Pusher Plate) عظیم (قطر ۴۰ متری در طراحی‌های بزرگ) بود که با بالشتک‌های شوک دو مرحله‌ای به بدنه متصل می‌شد. بمب‌های هسته‌ای کوچک (با بازده ۰.۱۵ کیلوتن) از عقب پرتاب می‌شدند، منفجر می‌شدند و موج شوک و پلاسما به صفحه برخورد می‌کرد. رانش و کارایی: هر انفجار می‌توانست ۵ تا ۱۰ میلیارد اسب بخار تولید کند. ضریب پالس خاص (Isp) در طراحی‌های اولیه ۲۰۰۰ ثانیه بود، اما طرح‌های نیروی هوایی به ۴۰۰۰-۶۰۰۰ ثانیه می‌رسید. دایسون در ۱۹۶۸ ایده بمب‌های همجوشی را پیشنهاد داد که Isp را به بیش از ۷۵٬۰۰۰ ثانیه می‌رساند و سرعت ۱۰٬۰۰۰ کیلومتر بر ثانیه را ممکن می‌کرد. تعداد بمب‌ها: برای پرتاب یک فضاپیمای ۴۰۰۰ تنی به مدار، حدود ۸۰۰ بمب با نرخ یک انفجار در ثانیه لازم بود. شتاب برای خدمه انسانی ۲-۴ g (نیروی گرانش) محدود می‌شد، اما مدل‌های بدون سرنشین تا ۱۰۰ g تحمل می‌کردند. طراحی بمب: #بمب‌ها از نوع شارژ شکل‌دار با جرم واکنشی تنگستن بودند تا اشعه ایکس و پلاسما را متمرکز کنند (ضریب کولایماسیون ۰.۵). ظرفیت: می‌توانست هزاران تن بار حمل کند، از جمله مأموریت‌های مریخ در چند هفته. ➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ #فــارســـی|AiTelly 🔴 @aitelly3d

این #فناوری، اگر عملی می‌شد، سفر به مشتری را در یک ماه ممکن می‌کرد و حتی مأموریت‌های #بین‌ستاره‌ای را در دسترس قرار می‌داد. دلایل لغو: سیاست بر علم غلبه کرد علی‌رغم پیشرفت‌ها، اورایون در ۱۹۶۴ لغو شد. دلایل اصلی عبارت بودند از: معاهده ممنوعیت آزمایش‌های جزئی (Partial Test Ban Treaty، ۱۹۶۳): این معاهده، امضا شده توسط آمریکا، شوروی و بریتانیا، انفجارهای هسته‌ای در فضا، جو و زیر آب را ممنوع کرد. نگرانی اصلی، آلودگی رادیواکتیو بود – هر پرتاب می‌توانست صدها بمب منفجر کند و مواد رادیواکتیو را پخش کند. تصمیم ناسا (۱۹۵۹): ناسا برنامه فضایی غیرهسته‌ای را برای دوران نزدیک انتخاب کرد، زیرا مأموریت‌های فوری مانند آپولو اولویت داشتند. عدم توجیه مأموریت: بدون نیاز فوری (مانند جنگ سرد فضایی)، هزینه‌های بالا (میلیون‌ها دلار) توجیه‌پذیر نبود. شوروی نیز از استثنای propulsion هسته‌ای هراس داشت و آن را تهدید نظامی می‌دید. نگرانی‌های عمومی: ترس از قدرت هسته‌ای پس از هیروشیما و ناکازاکی، و جنبش‌های ضد هسته‌ای، حمایت سیاسی را کاهش داد. در نهایت، نه فیزیک و نه فناوری، بلکه سیاست و ترس عمومی پروژه را به خاک سپرد. میراث: الهام‌بخش نسل‌های آینده هرچند اورایون ناتمام ماند، تأثیر آن ماندگار است. اصول پیشرانش پالسی خارجی در طرح‌های بعدی مانند پروژه لانگ‌شات (Longshot)، دای‌دالوس (Daedalus)، مینی‌مگ اورایون (Mini-Mag Orion) و آی‌کان (ICAN) استفاده شد. این طرح‌ها از گلوله‌های شکافت یا همجوشی کوچک‌تر بهره می‌برند. مدل چوبی ۶۶ سانتی‌متری فضاپیما در مرکز اودوار-هازی اسمیتسونین نمایش داده می‌شود. اورایون همچنین در فرهنگ عامه نفوذ کرد: در رمان "فوتفال" نوشته لری نیون و جری پورنل، و مینی‌سریال "آسِنشِن"، به عنوان نماد اکتشافات جسورانه ظاهر شد. امروزه، با پیشرفت‌های همجوشی، ایده‌های اورایون ممکن است احیا شوند – ویدئویی اخیر در یوتیوب (اوت ۲۰۲۵) به "تولد دوباره" آن اشاره می‌کند. نتیجه‌گیری: درسی برای آینده #فضایی پروژه اورایون نمادی از جاه‌طلبی انسانی است: علمی که می‌توانست #مرزها را جابه‌جا کند، اما توسط ترس‌های زمینی متوقف شد. در عصری که اسپیس‌ایکس و ناسا به سمت مریخ حرکت می‌کنند، اورایون یادآوری می‌کند که نوآوری بدون حمایت سیاسی، ناتمام می‌ماند. شاید روزی، با #فناوری‌های پاک‌تر، این رویا به واقعیت بپیوندد و ستارگان را فتح کنیم. ➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ #فــارســـی|AiTelly 🔴 @aitelly3d

پیشرانه هسته‌ای پالسی: جزئیات فنی و مهندسی پروژه اورایون تهیه‌شده توسط: Comet تاریخ: ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ مکانیسم فنی: چگونه کار می‌کند؟ در این سیستم، بمب‌های هسته‌ای کوچک (بازده ۰٫۰۳ تا ۰٫۳۵ کیلوتن) از عقب فضاپیما پرتاب می‌شوند و در فاصله‌ای مشخص منفجر می‌گردند. موج شوک و پلاسمای حاصل از انفجار به یک صفحه رانشی (Pusher Plate) برخورد می‌کند و نیروی لازم برای حرکت فضاپیما را فراهم می‌کند. اجزای کلیدی: صفحه رانشی: قطر آن بین ۱۰ تا ۵۶ متر متغیر است و با سیستم جذب شوک دو مرحله‌ای به بدنه متصل می‌شود تا شتاب برای خدمه انسانی به ۲–۴g محدود شود. بمب‌ها (واحدهای پالسی): شکل‌دار شده‌اند و شامل مواد شکافتی مانند پلوتونیوم و جرم واکنشی مانند تنگستن هستند. دمای پلاسمای تولیدشده به ۶۷٬۰۰۰ درجه سلسیوس می‌رسد. سیستم پرتاب بمب: از تفنگ گازی برای پرتاب بمب‌ها استفاده می‌شود. نرخ انفجار در فاز اول پرتاب، یک بمب در ثانیه است. حفاظت در برابر تابش: بدنه سنگین فضاپیما (بیش از ۱٬۰۰۰ تن) و طراحی خاص صفحه رانشی، خدمه را در برابر تابش محافظت می‌کند. کارایی: ضریب پالس خاص (Isp) در نسخه‌های اولیه ۲٬۰۰۰ ثانیه بود، اما در نسخه‌های پیشرفته به ۴٬۰۰۰–۶٬۰۰۰ ثانیه رسید. فریمن دایسون در سال ۱۹۶۸ پیشنهاد استفاده از بمب‌های همجوشی را داد که Isp را به بیش از ۷۵٬۰۰۰ ثانیه (۳٫۳٪ سرعت نور) می‌رساند. تاریخچه و توسعه ایده اولیه در سال ۱۹۴۶ توسط استانیسلاو اولام مطرح شد. در سال ۱۹۵۸، پروژه رسمی با بودجه ARPA آغاز شد و توسط تد تیلور و فریمن دایسون در شرکت جنرال اتمیکس پیش رفت. آزمایش‌های غیرهسته‌ای با مواد شیمیایی مانند RDX موفقیت‌آمیز بودند، اما پروژه در سال ۱۹۶۴ به دلیل معاهده منع آزمایش‌های هسته‌ای در فضا و تغییر اولویت‌های ناسا، لغو شد. مزایا: سرعت بالا: سفر به مریخ در چند هفته، به مشتری در یک ماه، و به آلفا قنطورس در ۱۳۳ سال. ظرفیت بار بالا: قابلیت حمل هزاران تن بار. قابل ساخت با فناوری دهه ۱۹۵۰. معایب: آلودگی رادیواکتیو: هر پرتاب صدها بمب منفجر می‌کند. محدودیت‌های سیاسی: معاهدات بین‌المللی مانع آزمایش هسته‌ای در فضا هستند. ریسک عملیاتی: خطای در پرتاب یا انفجار بمب می‌تواند فاجعه‌بار باشد. میراث و ایده‌های مدرن اگرچه اورایون لغو شد، ایده آن در پروژه‌هایی مانند دایدالوس (با همجوشی) و مدوسا (با بادبان‌های خورشیدی-هسته‌ای) ادامه یافت. امروزه، با پیشرفت‌های در همجوشی و لیزر، نسخه‌های پاک‌تری مانند ICAN (Inertial Confinement Fusion) در حال بررسی‌اند. این فناوری همچنان یکی از گزینه‌های بالقوه برای سفرهای بین‌سیاره‌ای و حتی بین‌ستاره‌ای است، اما نیازمند تغییرات اساسی در چارچوب‌های قانونی و عمومی است. ➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ #فــارســـی|AiTelly 🔴 @aitelly3d

➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ #فــارســـی|AiTelly 🔴 @aitelly3d