چون هی برنامه ریزی میکردن و نمیتونستن کامل انجام بدن. و نظر آقای پادکستی این بود که کلن این قضیه برنامه ریزی و هدف گذاری کنسله.

یعنی اینطوری بودش که ما یه چیزی داریم به عنوان عدم قطعیت. و بزرگ ترین مثالش هم کرونا بود که دنیا رو با عدم قطعیت خیلی بزرگی روبرو کرد و یهو همه برنامه ریزی ها کشک شد.

و بعد از جنگ من خیلی دارم این عدم قطعیت رو احساس میکنم

ینی واقعا تو ذهنم بیشتر از دو روز بعد رو نمیتونم تصور کنم خیلی وقتا

و آقای پادکستی اینجوری بود که چیزی که ما باید روش تمرکز کنیم اینه که در شرایط مختلفی که می‌تونه پیش بیاد بهترین عملکرد و انتخاب رو داشته باشیم

و یک سری آمار ها ام داشت که مثلا ۸۹ درصد از شرکت های گنده و برتر دنیا چشم انداز مثلا یک ساله ندارن. و خودشون رو درگیر برنامه ریزی های دقیق و ریز به ریز نمیکنن چون وقتی این کارو می‌کنی انگار یه اسب مسابقه ای که چشماش رو بسته و فقط داره میدوه به سمت خط پایان بدون توجه به اطرافش

در حالیکه ممکنه کلن موضوع مسابقه عوض شده باشه

و اره راستش بعد از تمام اینها منظورم از اهداف تابستانه کارهایین که دلم میخواد انجامشون بدم در حال حاضر . ممکنه انجام ندم و ممکنه فردا دیگه اولویت نداشته باشن-

کاش یه ثروتمند خیّر بودم.

-