‌‌‌‌‌ هی این جمله‌ی حضرت آقا رو میخونم و چشمام پر اشک میشه: " ما یعنی شما ملت سرافراز و این خادم ناچیز، منتظر تحقق شروط گفته شده خواهیم بود" آقای عزیزِ ما؛ "ما" شدن با شما برای ما افتخاره الحمدالله که با کسی جز شما "ما" نشدیم.

جانم آقاجان ,,

سال ۶۱ هجری بود؛ وقتی غروبِ سرخِ عاشورا، خورشیدِ امامت را در افقِ کربلا به خاک کشید، نوبت به شبِ یلدایِ اسارت رسید. در شام، آن‌جا که دیوارهای سنگیِ خرابه، شاهدِ سنگین‌ترینِ غصه‌های تاریخ بود، دخترکی سه ساله در فراقِ دستی که بر سرش نوازش می‌کشید، از پسِ تازیانه‌هایِ کین و ردِ زخمِ نیزه‌هایِ جهل، جان به جان‌آفرین تسلیم کرد. مدعیانِ حقوقِ بشر، همان‌ها که فریادِ دادخواهی‌شان گوشِ فلک را کر کرده، انگشتِ تردید به سوى تاریخ گرفتند. گفتند: «از کجا معلوم؟ این قصه‌ها افسانه است! هزار و چهارصد سال گذشته، چه کسی دیده و چه کسی با سند ثبت کرده است؟» و این‌گونه، با تیغِ انکار، بر زخم‌های کهنه نمک پاشیدند. اما گویی تاریخ، دایره‌ای است که مدام تکرار می‌شود. ما گفتیم: «نگاه کنید! امروز، شمر و یزید در کالبدِ آمریکا و اسرائیل تجلی یافته‌اند» اما باز هم باور نکردند. با لبخندی از سرِ استهزا گفتند: «این‌ها که مهدِ آزادی و انسانیت‌اند!» ولی مگر انسانیت، مرز می‌شناسد؟ ای مدعیانِ دروغین! بگویید در مدرسه‌ی «شجره‌ی میناب» دنبالِ چه می‌گشتید؟ در آن‌جایی که معصومیت به بند کشیده شد، کدامین «حقوق بشر» را جست‌وجو کردید که در پیشگاهِ آن، ناله‌ی کودکان شنیده نشد؟ حتی نوه‌ی حضرتِ آقا، با آن نگاهِ معصومانه، در کدام ترازویِ عدالتِ شما به مسلخِ بی‌عدالتی رفت؟ جرمِ آن‌ها چه بود؟ مگر نه این است که جرمِ تمامِ این فرشتگانِ زمینی، فقط و فقط «بودن» در مسیرِ حق بود؟ امسال، آسمانِ بهشتِ خدا، حال و هوای دیگری دارد. انگار در ضیافتِ عرشیان، غوغایی برپاست. دیگر حضرتِ رقیه (س) در کنجِ خرابه تنها نیست. دیگر نیازی نیست دست‌های کوچکش را بر پهلویِ مجروحش بگذارد و در انتظارِ پدری بماند که نخواهد آمد. آغوشِ بهشت، حالا پر است از هم‌بازی‌هایِ کوچک؛ پر است از گل‌هایِ پرپر شده‌ای که از مدرسه و خانه، مستقیم به آغوشِ پیامبرِ رحمت (ص) پر کشیده‌اند. امروز، رقیه در میانِ هم‌سن و سالانش می‌خندد و ما در زمین، همچنان با پرسش‌های بی‌جوابِ مدعیانِ دروغین، دست‌به‌گریبانیم. تاریخ، گواهی است که حقیقت نه در اوراقِ کهنه، که در چشم‌های اشک‌بارِ مادران و در ضجه‌های خاموشِ کودکانِ بی‌گناه تکرار می‌شود و افسوس که گوشِ دنیا، هنوز هم به صدایِ حق بدهکار نیست. قرارگاه زینب‌کبری (سلام‌الله‌علیها) [ @sarallah_zanjan_kh ]

جای تاسف اینجاست که اینقدر تفکر مسئولین با رهبری زاویه داره.. فقط یک نفر در شورا مخالف بود..

واضح است دیگر اصلح کیست😏

الحمدالله❤️‍🩹

خیلی درد داره که دلت به حال خودت بسوزه #اندراحوالات

باب المراد ابوالفضل؛

در جمع اردبیلی ها :)

رفیق؟ فقط خلق شده صبح زنگ بزنه از خواب ناز بلدنت کنه😐 شرمنده رفیق🤦🏻‍♀

سلامتی تمام ایرانی‌هایی که علی‌الاصول نظر دیگری داشتند! #جهت_آگاهی