موندم هوش و خلاقیت ژاپنی ها و چینی
ها چطور زبان زد خاص و عامه اما
عقلشون نمیکشه که موز رو باید پوست بگیرن
بعد بخورن ...
دومین دیدارمون پر از ذوق بود،
از اون ذوقهایی که نمیتونی
پنهونش کنی حتی اگه بخوای.
همون لحظههای اول،
خندهها زودتر از حرفها شروع شدن.
هیجان هنوز بود،
شاید حتی بیشتر از قبل،
اما قشنگتر؛ چون دیگه
فقط کنجکاوی نبود، یه جور
خوشحالیِ آشنا هم قاطیش شده بود.
دلم آروم نبود، اما حالم خوب بود.
انگار دیدن کسی که مدتها توی پیامها کنارم بوده، حالا واقعیتر از همیشه روبهروم
ایستاده بود. همهچیز پررنگ بود،
پر از انرژی و ذوق ...
و وسط همه این حس ها فقط یک چیز
واضح بود ؛دوستت دارم ریحون جان🫀🧸