هموطنانی در پاکستان و هند و عراق و بحرین و عربستان و افغانستان و... دارم که سگشان به شما حرامیان می ارزد..

مگه ما چند سالمونه که از مرگ ومیر حرف بزنیم ؟ مگه چندسالمونه که تحمل این همه درد رو داشته باشیم :)؟

جنگ دوازده روزه حوالی عید غدیر بود. اغتشاشات اخیر چند روز بعد از ولادت امیرالمومنین علیه‌السلام. و حالا، چند روز مونده به شهادت امیرالمومنین علیه‌السلام! چیزی جز این بیت شعر به ذهنم نمی‌رسه: کینه دارد ز محبانِ علی قومِ یهود؛ یک تنه خیبرشان را به فنا داد علی !

میگفت‌ بترسید از الله اکبری که این مردم با بغض می‌گویند!

این‌ها چه می‌گویند آقای خامنه‌ای؟ این بیانیه‌ها را برای که صادر می‌کنند؟ این نوار مشکی کنار تلویزیون به چه مناسبت است؟ این سیاه‌پوشان آواره، چه از جان خیابان می‌خواهند؟ ظاهراً کسی شهید شده. خب پس چرا پیام تسلیتی از شما نمی‌خوانند؟ چرا میکروفون به‌دست و ایستاده با زمینه آن پرده آبی در قاب تلویزیون نیستید؟ مگر نه اینکه صاحب عزای هر شهید، شما بودید. مگر نه اینکه پدر دختران یتیم شهدا شما بودید. تابوت‌های پرچم‌پیچ شهیدان را چه‌کسی نماز بخواند؟ این‌ها ساده‌اند. باورکرده‌اند که شما رفته‌اید. مثل شب عاشورای امسال که بعد از شایعه شهادت، ناگهان سروقامت و سیاه‌پوش، از آن درب کناری حسینیه وارد شدید و دست بلند کردید و جماعت متحیر فریاد کشید، باز وارد خواهید شد. ما منتظریم. زودتر بیایید آقای خامنه‌ای. «مهدی مولایی»

_

گاهی دل از غم مالامال می‌شود (:

یک رمضان و داغ دو علی (:

نه… هرگز جبران نمیشوی حتی با گریه های عمیق و از ته دل:))))))))

راستش را بخواهید دیگر نمیترسم، پلکم میپرد اما نه از ترسِ صدا و هیاهوی موشك های دشمن.. پلکم میپرد بخاطر دلتنگی :) پلکم میپرد چون زنده ام و ایران بدون سیدعلی را میبینم! پلکم میپرد چون از جان بیشتر دوستش میداشتم. به راستی تکلیف اینهمه یتیم بعد از مرگ پدر چیست؟ چه باید بکنیم بدون او؟ راه که مشخص است.. انتظار برای ولی امر؛ اما بدون علی، چه کنیم در این خیمه؟

ما را از مـرگ نترسـانید ؛ از جـآن عزیز تر داشتـیم که رفت .