-

آقا جانم اینجا، روبه‌روی گنبد طلاییت دلم آرام می‌گیرد. در هیاهوی دنیا و سختی‌هایش نگاه به گنبد تو، پناه‌گاه امن من است. انگار تمام غم‌ها و دلتنگی‌هایم در نور این گنبد گم می‌شود. می‌دانم که در این آستان مهربان، هیچ‌کس ناامید برنمی‌گردد. ممنونم که همیشه هستی؛ ‌‌" دستم را بگیر که جز تو کسی را ندارم…"

برای آرامش قلبم میشه چندتا الهی به رقیه بگید؟💓

دلتنگی همان مرگ است اما کمی ظریف تر .

رحمت به شیر ِ مادر ِ آن شاعری که گفت .. من هرچه که دارم، همه‌اش برای رقیّه است :)

گلویی که جر خورد برای جاوید نام ها چرا الان صدایی ازش در نمیاد؟ ماکان مفقود الاثر که مامانش بغض پوشوندن لباسهای عید به تن بچه‌ش هنوز رو دلش سنگینه، با کیان پیرفلک چه فرقی براتون داشت؟ بحث سر شرافته، که شماها ذره ای ازش حالیتون نمیشه.

Mood🇮🇷

خودت نیستی ولی صداتم مارو آروم کرد

-

چهل روز است که نیستی اما نبودنت باورشدنی نیست. هنوز دلم می‌خواهد صدایت را بشنوم، لبخند مهربانت را ببینم و آن دست‌های گرم و پُر محبتت را روی شانه‌ام حس کنم. می‌گویند زمان، داغ‌ها را آرام می‌کند… اما هیچ زمانی نمی‌تواند جای خالی تو را پر کند. چهل روز گذشت، و من هر روز بیشتر از قبل باور می‌کنم که نبودنت همیشه با من خواهد بود. در هر لبخند نصفه‌ای که می‌زنم در هر خاطره‌ای که بی‌اختیار گریه‌ام می‌گیرد تو هستی. کاش می‌دانستی چقدر دلتنگت هستیم چقدر جای حضورت بر سفره‌ی دل‌مان خالیست… برامون دعاکن ‌:)