به همه جا میزنی تا حال پدرت و یا مادرت رو خوب کنی و به این و اون می سپری تا دعا کنن و دار و ندارت خرج وجودشون میکنی،مگه نه رفیق؟!

ناراحتی به هر حال...

اصلا فقط یه روز،یک روز!حال مادرمون یا پدرمون خوب نباشه کلافه میشیم ‌...

حال دل امام زمانمون هم خوب نیست رفقا!

دلشون خون هست از این رفتارهامون...

از این بی وفایی هامون!

ما ها واقعا عاطفه داریم؟

چرا نمیفهمیم که از آقامون دوریم!!!

چرا؟! ظاهرا توی دوران غیبت حضرت بهمون بد نمیگذره!

خیلی عجیبه اینکه برای تنهایی و غربت حضرت اشک نمی ریزیم!

اصلا برای حضرت اشک نمی‌ریزی به کنار؛ عجبیه که برای بدبختی خودمون که هنوز به آقا نرسیدم هم نارحت هستیم واقعا؟

عجیب نیست که حتی به حال خودمون هم که از آقا دور افتادیم گریه نمیکیم ؟!