از این بی وفایی هامون!

ما ها واقعا عاطفه داریم؟

چرا نمیفهمیم که از آقامون دوریم!!!

چرا؟! ظاهرا توی دوران غیبت حضرت بهمون بد نمیگذره!

خیلی عجیبه اینکه برای تنهایی و غربت حضرت اشک نمی ریزیم!

اصلا برای حضرت اشک نمی‌ریزی به کنار؛ عجبیه که برای بدبختی خودمون که هنوز به آقا نرسیدم هم نارحت هستیم واقعا؟

عجیب نیست که حتی به حال خودمون هم که از آقا دور افتادیم گریه نمیکیم ؟!

توی کربلا امام حسین علیه السلام هل من ناصر...ندا میدادن یه سری ها رفتن زیر چادر حضرت و عاقبت بخیر شدن،یه سری ها هم نرفتن و تهش رفتن جهنم!

ما هم همینطوریم...

آقا هزار و صد و خورده ای ساله که دارن صدامون میکنن که کمکشون کنیم...

ولی ما حتی ککمونم نمیگیره!

اینا درده رفقا!!!