دلمون از حرف مردم زخم برمی داره

اما سوالم این‌جاست که چرا وقتی زمين می خوریم یا گرفتاری چیزی برامون پیش میاد عوض اینکه بریم به مادرمون حضرت فاطمه‌ سلام علیها

یا به امیرالمؤمنین علیه‌السلام

و یا به امام‌ هادی علیه‌السلام

و امام رضا علیه السلام

یا به امام‌ صادق علیه السلام

و یا اصلا به امام زمان عج نمیگیم ؟؟؟

چرا ادای بچه یتیم ها رو در میآریم ؟؟؟

چرا وقتی گرفتار میشیم افسرده میشیم و فکر میکنم کسی ما رو نمیفهمه ؟

مگه میشه پدر و مادر آدم حال بچه شون رو درک نکنن !

خیلی از بدبختی هامون رو شاید نتونیم به کسی بگیم و یا واقعا کاری نتونن برامون بکنن

باشه درست