ولی ماه به ماه نیاد بهتون سر بزنه ؟؟؟

بهتون یه پيامک نده ؟

پس چطور ادعای عشق امام زمان عج رو داریم در صورتی که یه دو دقیقه دلتنگ نمیشیم و صحبتی با حضرت نداریم؟؟؟ این خلاف قاعده‌ ی عشق هست .

پس ما به میزانی امام زمان عج رو دوست داریم که یاد حضرت باشیم...

همین قاعده ای که گفتم رو اگه با مردم عادی اجرا کنی عشقی که بهشون داری رو باور نمی کنن !

یعنی اگه يادشون نباشی... سراغی ازشون نگیری ....

ولی مثلا حالا تا دیدی طرف رو قربون صدقه اش بری ، طرف این محبت و عشق رو صادق نمیدونه!

ما واقعا امام زمان عج رو دوست داریم ؟

پس چرا صبحمون شب میشه ولی یادش نیستیم ؟

چرا دلتنگش نمیشیم ؟

چرا کاری برای غربت و تنهایی که حضرت در اون هست انجام نمیدیم ؟

چرا با نهایت جسارت گناه و معصیت میکنیم ؟ عذرخواهی میکنم بابت حرفی که می خوام بزنم : چرا با گناهامون تو صورت حضرت سیلی می زنیم ؟؟؟