پس چرا صبحمون شب میشه ولی یادش نیستیم ؟

چرا دلتنگش نمیشیم ؟

چرا کاری برای غربت و تنهایی که حضرت در اون هست انجام نمیدیم ؟

چرا با نهایت جسارت گناه و معصیت میکنیم ؟ عذرخواهی میکنم بابت حرفی که می خوام بزنم : چرا با گناهامون تو صورت حضرت سیلی می زنیم ؟؟؟

آیا این اعمال و مصداق های دیگه بیان محبت و دوستی ما با حضرت هست ؟

آیا روی امام زمان عج حساس هستیم یا نه ؟

همون قدری که مواظب ماشینمون هستیم تا مبادا خطی روش بی افته !

مواظب دل مبارک امام زمان عج هستیم ؟

کاش کمی احساس و عاطفه داشتیم !

چقدر یادشیم ؟

چقدر غصه ی حضرت رو میخوریم ؟

چقدر حاضريم جوونیمون رو به پاشون بريزیم؟