هوالحکیم (مقاله وارده) فرزندان من و همه آنچه زیر این آسمان است ، فدای اباعبدالله " او "ام البنین(س)" است. آنچنان در شجاعت و ادب و در میان زنان عرب نام آور شده است، که در طول تاریخ، زنانی که بعد از او آمدند بر آن کوهِ استقامت و شجاعت ، بر آن الگوی عشق و ادب، بر اسوه ی ولایت پذیری تکیه زدند. زنانی که به مانند" او" هویت خود و فرزندانشان را در هویت امام زمانشان یافته بودند. آنانی که ذوب در ولایت بودند و فرزندانشان را به مانند پسران "او" بلاگردان امام شان کردند. لحظه ی سنجش میزان و مرتبه ولایت پذیری فرا رسیده است. امام زمانش؛ حسین علیه السلام آهنگ سفر از مدینه به مکه و کربلا را دارد، در این هنگام این ام البنین است که مهر مادری اش را فدای امامش می کند و به همراهان حسین علیه السلام چنین سفارش می کند: "چشم و دل مولایم حسین علیه السلام و فرمانبردار او باشید"! ام البنین (س) ، شخصیتی است که، میراث ارزشمند" من کنت مولاه و فهذا علی مولاه" را به فرزندانش ارث داده است. او حفظ حقوق و منافع و حرمت و جان ولی امرش را بر حفظ حقوق و منافع و حرمت و جان خود و فرزندانش مقدم می دارد. کسی است که برای ورود به خانه ی شویش به احترام دل فرزندان حضرت فاطمه سلام الله علیها از مولایش امیرالمومنین علیه السلام می خواهد که او را فاطمه نه، بلکه با کنیه اش ام البنین صدا کند. و از دختر کوچک حضرت زهرای مرضیه سلام الله علیها اذن ورود به خانه را می گیرد. آری اینچنین است که خداوند لیاقت مادری فرزندان حضرت زهرا سلام الله علیها را به او عنایت می کند. زنی شجاع و صبور و بصیر و اما مهربان و مودب! عباس نوزادش را می گیرد و او را گرداگرد سر حسین علیه السلام میگرداند تا بلاگردانش شود و شکر می کند خدایی را که بازوان فرزندش را حامی امام زمانش قرار داده است. اینها همه نشان از اعتقاد عمیق ام البنین (س) به جایگاه ولایت است که فرمانبرداری از ایشان را در هر حالی خواستار شده است. اوست مادر شیر مردان کربلا؛ عباس (س) ، جعفر، عون و عثمان. شخصیتی که بعد عاشورا صدا زد: " ای بشیر؛ مرا از اباعبدالله الحسین علیه السلام باخبر کن. فرزندان من و آنچه زیر آسمان است فدای ابا عبدالله! بشیر خبر شهادت امام حسین علیه السلام را میدهد. ام البنین اسوه ی استقامت و پایداری و ادب با صدایی پر از اندوه آه می کشد: "قد قطعت نیاط قلبی". آه که بندهای دلم را پاره کردی! و چنین اند مادرانی که اشک روضه ها را بر سر و صورت کودکانشان کشیدند برای روز مبادا. همان روزی که مبادا ولی امرشان در جبهه حق تنها بماند. همان روزی که پاک ماندن و در کنار ولی زمان ماندن سخت است و دشوار. مادرانی از جنس ام البنین(س)، همان زنی که در تمام حالات زندگی، در اعتقاد به ولایت زبان زد بود و امروز ام البنین های جبهه مقاومت....! شیر زنانی که پرچمداران صبر و استفامت و ایمانند. شیر زنانی که بعد شهادت هر فرزندشان در جبهه ی حق در حالیکه بر کوه صبر و استقامت و ادب و ایمان تکیه کرده اند از خداوند می خواهند که قربانیِ شان را بپذیرد که آن را هدیه به امام زمانشان کرده اند. پرچمدارانی که چنین می گویند: جان و مال و فرزندان مان فدای سر امام خامنه ای مد ظلله العالی ! قطعا آنان پیروزند ✍ ط. قادری @sahebzaman8487

در بد گویی از دولت اسد ، مرز خودتانرا با جنایتکاران تکفیری، امریکا ، اسرائیل و ...  حفظ کنید . گرچه پر خسارت  ترین افراد کسانی هستند که در فعل و فکر ، از سقوط بشار اسد به قیمت حکومت  تکفیریها بر ملت سوریه راضی بوده ‌و خوشحالند. هرکس هر حرفی  بزند که بنفع این جنایتکاران باشد ، در جنابت انها شریک است .

من از امثال محسن برهانی ،  با  ان سابقه که همواره  در خط فتنه و فساد حرکت میکند،  تا حمایت بخش سیاه و اهالی فاسد  جامعه را داشته باشد  تعجب نمی کنم. از قسمت دوم این ماجرا  در تعجب هستم؛ بعضی ها  هم خودرا  پیرو اسلام ناب می دانند  و هم افکار و منش  امثال محسن برهانی را قبول دارند. عزیزان من ؛ حکومتی  که اجازه میدهد زنان با این وضع در جامعه تردد کنند ، آوازه خوانی بکنند  ،  این حکومت اسلامی  نیست . این حکومت و این نوع اسلام  ساخته و پرداخته یهودیان و بنی امیه  است ، نتیجه اش را در صدر اسلام و در  کربلا دیدیم . معاویه پس از تسلط بر بلاد اسلامی رقص و آواز را ترویج داد  و افرادی را تربیت کرد که امام حسین (ع) را بشهادت رساندند و بعد به مبارکی این جنایت  ، مسجدی هم برای نماز خوان ها وقف کردند. اساسا امام حسین (ع) قیام کردند که صاحبان همین افکار و رفتار  را هدایت کنند. عرض کردم  که  بدانی کجا هستی و  کم کم به کدام سمت می روید. زن و بچه شما را هم از شما میگیرند . حالا شعار بده؛ حجاب آزاد باید گردد. فیلترینگ آزاد باید گردد. زن و بچه آزاد باید گردد، کشور  آزاد باید گردد. موفق باشید.

هوالحکیم قانون برنامه و بودجه سالانه کشور. شاید عده ای تصور کنند ، وقت گذاری مجلس جهت بررسی و کم و زیاد کردن لایحه بودجه تقدیمی دولت به مجلس یک اقدام مثبت مجلس است ، بنظرم؛ همین اقدام مجلس یک مصیبت برای کشور است. اساسا فرایند تهیه کتابجه برنامه های سالانه برای کشور و متعاقب آن بودجه بندی برای هریک از برنامه ها، غلط است . معتقدم؛ اکثریت این نمایندگان مجلس با این سطح از اشرافیت به مسائل کشور و محیط پیرامونی ، در جایگاهی نیستند که بتوانند در مورد برنامه های سال و کلان کشور اعلام نظر کنند. درصدی از این نمایندگان فقط بفکر اسفالت کوچه ها در ایام انتخابات هستند. برای این موارد استدلالهایی وجود دارد که بدلیل طولانی بودن ، فقط در ادرس زیر بار گذاری شده و عزیزان میتوانند مطالعه بفرمایند. علیرضا تنهای کیسمی ۲۳ آذر ۱۴۰۳ لطفا نظرات خودرا در مورد این یاد داشت ها، بصورت مستقیم برای بنده ارسال بفرمایید. https://t.me/alirezatanha_110 https://eitaa.com/alirezatanha110 Instagram.com/tanhaie_ir

هوالحکیم اما و اگر ها در مورد صلاحیت معنوی نمایندگان مجلس، جهت تعیین فهرست و اولویت های برنامه ها و تعیین دخل و خرج سالانه و بودجه بندی کشور. از چندین سال پیش ، هرسال در این مواقع تذکراتی در مورد الزام علمی و اشراف اطلاعاتی نمایندگان مجلس جهت بدست اوردن صلاحیت معنوی جهت اعلام نظر در مورد لایحه بودجه، تذکراتی داده ام . شاید اولین سوال در تبیین این گذاره ، این مساله باشد؛ ایا نمایندگان مجلس از درصد تحقق کتابچه بودجه سال های قبل اطلاعی دارند؟ اگر چیزی را که پس از چند ماه تلف کردن وقت ، بنام "کتاب چه بودجه سال" منتشر میکنند ، نمی دانند چند درصد اجرایی میشود و یا درصد تحقق آن در حد قابل نیست ، به چه دلیل یک چهارم تا یک سوم وقت مجلس را هر سال به آن اختصاص میدهند؟ چند درصد از کمیت و کیفیت برنامه ها و میزان بودجه تخصیصی به آن در مسیر راه تغییر ماهیت میدهد؟ ضمن اینکه لازمه ورود به برنامه ریزی و بودجه بندی سالانه برای یک کشور، با حدود ۹۰ میلیون جمعیت ، نه تنها حداقل داشتن اطلاعات زیر، بلکه اشرافیت کامل به این موارد است؛ - اشرافیت کامل نمایندگان مجلس به میزان درآمد واقعی کشور. - اشرافیت کامل نمایندگان به همه مسائل و مصائب مبتلابه و پیش روی کشور. - توانایی نمایندگان قبل از مشاهده نظرات دولت. در اولویت بندی مسائل ‌‌مصائب کشور در این موضوع، تاکید میکنم؛ نگاه نمایندگان مجلس ، نباید وام گرفته از نگاه دولت نسبت به مسائل و مصائب کشور باشد. اگر نمایندگان از همان زاویه دولت به کشور و مردم نگاه کنند ، حداکثر نقش انها در بررسی لایحه بودجه دولت ، تصحیح نگارشی و گرفتن غلط های املایی و انشایی دولت خواهد بود. - پرهیز نمایندگان از نگاه محلی و بخشی و سهم خواهی از لایحه بودجه است. بعبارت دیگر ؛ داشتن نگاه جامع و اشراف بر کل برنامه ها و کتابچه بودجه بندی سال کشور. - داشتن اشرافیت اطلاعاتی به برنامه ها و اقدامات مصوب سال های قبل کشور است . چه درسطح ملی و چه در سطح محلی، برنامه هایی که به دلایل مختلف ، اجرایی نشد و یا تکمیل نشده است ، در اولویت باید تعیین تکلیف شود. بنابراین نمایندگان فعلی وقتی میتوانند از آینده صحبت کنند که تکلیف گذشته را مشخص کرده باشند. وجود اینهمه پروژه نیمه کاره ملی و محلی مصوب همین مجلس در کشور، نشانه چیست؟ - بنابراین شرط اول و بخش اول کتابچه  ۱۴۰۴، مشخص شدن سرنوشت برنامه های سال های قبل است . - دولت اگر بخواهد کتابچه  برنامه های باقیمانده از "قرن قبل"  را اجرایی کند ، تا چند سال دیگر هم  نیازی به کتابچه جدید حداقل در بخش عمران و خدمات زیر بنایی ندارد . منظور از قرن قبل یعنی پروژه هایی که تا سال ۱۳۹۹ کلنگ خورده اند و درصدی بودجه برای انعا روی زمین هزینه شده است - عموما برنامه ریزی به دو روش "جز به کل" و "کل به جز" و ""ملی: و "منطقه ای" که در یک نقطه به هم برسند و تناقضی با سیاست های کلی، چشم انداز و برنامه هفتم نداشته باشند ، صورت میگیرد ، این عملیات مستلزم وجود یک ستاد قوی مطالعاتی و مشورتی در کنار نمایندگان مجلس است، مستلزم تهیه یک کتابچه در مجلس ، به موازات کتابچه دولت است. گمان نمی کنم بیش از ۵ نفر از نمایندگان مجلس دارای چنین تیمی، توانمندی ، فهمی و اشرافیتی باشند. - اینکه می بینید نمایندگان مجلس پشت ماشین های اسفالت ریزی در ایام انتخابات می دوند و بعضی ها، کلا بوی قیر می دهند و نلاش میکنند این کارها را بنام خودشان ثبت کنند، از بخش های افتضاح در برنامه ریزی کشور است. اگر در موقعیکه دولت پیشنهاد میدهد، کجاها اسفالت بشود، تماینده هم بداند کجاها باید اسفالت بشود و با چشم باز برنانه های مشترکی را تدوین کنند هرگز در ایام انتخابات و موقع اسفالت کاری کوچه ها ، بین پسر خاله ها و دختر عمه ها ‌ و نیز با نمایندگان مجلس دعوا نمی شود. اینکه برای نمایندگان مجلس اسفالت کاری کوچه ها در انهم ایام انتخابات از اجرای پروژه های ملی و زیر بنایی و درآمدزا برای کشور مهمتر است ، خسارت لست. - میزان اشرافیت مجلس بر شرکت های خصولتی و بر فعالیت بانک ها چگونه است؟ - اکثریت نمایندگان بیشترین وفت خودرا در مراسم عزا و عروسی های متنفذین و حامیان مالی خود صرف می کنند . - حتی یک گزارش در طول سال از انها در مورد پروژه های اصلی کشور مشاهده نمی کنیم. - چه زمانی باید وضعیت شرکت های دولتی زیان ده مشخص شود؟ - اهمیت لابی گری در مجلس ، بین نمایندگان و نمایندگان با دولت نیز گویای غیر واقعی بودن این کتابچه است.

- تعجب میکنم از نمایندگانی که به مسائل ملی اشرافیت ندارند ، مصالح ملی را نمی شناسند، اما نسبت به برنامه های سال آینده کشور حرف می زنند، - ابر ماموریت ها و پروژه های کشور مربوط به بخش های جمعیت ، جوانان ، آموزش و‌ پرورش، نفت، گاز، برق، اب ، مسکن ، دارو ، درمان، ارتباطات ، حمل و نقل، کشاورزی و مسائل امنیتی و دفاعی است ، -'تعیین تکلیف نیروی کار دانشگاهی و‌کارگری در هر بخش است . - ظرفیت کشور در بخش پرداخت یارانه ها است . - تعیبن تکلیف اتباع مجاز و غیر مجاز خارجی است که بصورت مستفیم چند برابر شهروندان ما ، از یارانه ها استفاده میکنند. بعبارت دیگر؛ آیا نمایندگان مجلس ما میدانند چند نفر یارانه بگیر ایرانی در ایران و مقیم در خارج از کشور داریم؟ اتباع خارجی مجاز و غیر مجاز نان خور ما چقدرند؟ همین دو امار یک چهارم تا یک سوم بودجه خدماتی کشور را بالا و پایین میکند، اخنلاف نظر بین امار دو نماینده در هر مورد بیش از ۵ میلیون نفر است و این افتصاح است. ضمن اینکه ورود به پروژه های ملی ، به چند عامل اصلی از جمله ؛ قدرت سرمایه گذاری داخلی ، قدرت جذب سرمایه های خارجی و مناسبات و ارتباطات و امنیت منطقه ای و بین المللی و...وابسته است . مخلص کلام؛ همه اینها مستلزم شفاف بودن خود نمایندگان با مردم وداشتن توانایی در بهره گیری از فرهیختگان جامعه در فرایند تدوین و محتوای برنامه های سالانه از جز به کل و از حوزه انتخاباتی تا سطح ملی و فرا ملی است. به این چند تذکر حضرت آقا توجه بفرمایبد؛ رهبر معظم انقلاب اسلامی: - در بخش قانون گذاری «گاهی در قانون بودجه‌ی سالانه در مجلس، هزینه‌های قطعی تصویب میشود و درآمدهای غیر قطعی در مقابل آن قرار داده میشود،  که این منجر میشود به کسری بودجه.» (۱۴۰۲/۰۱/۰۱) . - در زمینه‌ی بودجه‌بندی‌های دولتی، دولت و مجلس بودجه را جوری ببندند که به معنای واقعی کلمه ناظر به موضوع، ناظر به مسئله، ناظر به عملکرد باشد؛ به تعبیری «بودجه‌‌ی عملیّاتی» (۱۳۹۹/۰۳/۱۴) علیرضا تنهای کیسمی ۲۳ آذر ۱۴۰۳ لطفا نظرات خودرا در مورد این یاد داشت ها، بصورت مستقیم برای بنده ارسال بفرمایید. https://t.me/alirezatanha_110 https://eitaa.com/alirezatanha110 Instagram.com/tanhaie_ir

هوالحکیم مصادیق امید داشتن به آمریکا در قالب برجام و غیر آن. گذاره ها؛ ۱- امریکا دشمن اسلام و‌ مسلمین و ملت ایران است. ۲- امریکا شیطان بزرگ است. ۳- بخش اعظم مشکلات ایران ناشی از دشمنی امریکا با ملت ایران است. ۴- به حکم خدای مهربان امید داشتن به امریکا ، جهت حل مشکلات ایران عین سراب است. ۵- نشستن به این امید که روزی امریکا از دشمنی با ملت ایران کوتاه بیاید ، خلاف عقل و تدبیر است. ۶- نشستن به انتظار امریکا خطاست. ۷- بجای اعتماد به امریکا به خدا اعتماد کنید‌، امام خامنه ای مد ظله العالی؛ اگر چنانچه ما خواستیم عقلانیّت را در سایه‌ی اعتماد به شیطانها به کار بگیریم، آنجا جور دیگری خواهد شد. آیه‌ی قرآن در سوره‌ی مبارکه‌ی نور میفرماید؛ «اَعمالُهُم کَسَرابٍ بِقیعَةٍ یَحسَبُهُ الظَّمئانُ مآءً»؛ (آیه ۳۹). مثل سراب، انسان تشنه، زمین خشک را از دور [شبیه] آب میبیند؛ بعد که نزدیک میشود، میبیند «لَم یَجِدهُ شَیئًا وَ وَجَدَ اللهَ عِندَه»، (نور ایه ۳۹) میبیند هیچ چیز نیست. امید بستن به شیطانها این است؛ امید بستن به قدرتهای مادّی و شیطانی این است. عقلانیّت و تدبیر و کارکرد عاقلانه در مسائل مختلف در دیپلماسی، در مسائل کشوری، در اداره‌ی داخل کشور، در تجهیزات، در علم، در صنعت و در غیره کار لازمی است، امّا اعتماد به شیاطین، اعتماد به آن کسی که با اصل وجود شما مخالف است، خطای بزرگی است. به آن قدرتی که اصل وجود جمهوری اسلامی را، اصل قدرت گرفتن اسلام را نمیتواند تحمّل بکند و نمیتواند بپذیرد، نمیشود اعتماد کرد؛ به او نمیشود امید داشت؛ کَسَرابٍ بِقیعَةٍ یَحسَبُهُ الظَّمئانُ ماءً، این همان سراب است؛ به خدا اگر توکّل کردید، رزق لایُحتسب وجود دارد؛ به شیطان اگر اعتماد کردیم، «کَسَرابٍ بِقیعَةٍ یَحسَبُهُ الظَّمئانُ ماءً» است؛ این حرفی است که یکایک من و شما بایستی همیشه در ذهنمان باشد؛ یکایک ملّت ایران باید در ذهنشان باشد. تلاش کنید، کار کنید، ابتکار به خرج بدهید، نیروی حقیقی خداداد خودتان را به صحنه بیاورید، به میدان بیاورید، با توکّل به خدا، با امید به کمک الهی، آن‌وقت خدا کمک خواهد کرد. امّا اگر چنانچه نشستید به انتظار اینکه شیطان -آن هم شیطان اکبر بیاید کمک کند، آن‌وقت همان «کَسَرابٍ بِقیعَةٍ یَحسَبُهُ الظَّمئانُ ماءً» خواهد بود، خیری از او به ما نمیرسد. (۱۳۹۵/۱۱/۱۹) علیرضا تنهای کیسمی ۲۴ آذر ۱۴۰۳ لطفا نظرات خودرا در مورد این یاد داشت ها، بصورت مستقیم برای بنده ارسال بفرمایید. https://t.me/alirezatanha_110 https://eitaa.com/alirezatanha110 Instagram.com/tanhaie_ir