این جمله زندگیم رو تغییر داد: از توضیح دادن دست کشیدم زمانی که فهمیدم دیگران منو به اندازه درک خودشون می‌فهمند!

از اهمیت دادن زیاد بی اهمیت میشی. از خوبی کردن زیادی، بدی می بینی. از مهربونی کردن زیادی هم احمق به حساب میای! خلاصه که اگه تو احساساتت با آدما تعادل نداشته باشی، حتی اگه دریایی از محبت و مهربونی باشی یا ازت زده میشن یا ازت سوءاستفاده می کنن!

تو سازِ جفا داری و من سوزِ وفا..

در آخر کسی رهایت می‌کند که به او هزاران بار گفته بودی از رها شدن خسته‌ای!

‏نمی‌دونم چرا بعضی‌ها انقدر اصرار بر این دارن که هر مدل آدمی‌رو کنار خودشون نگهدارن. بریزید دور آدم‌های سمی‌رو که چشم دیدن پیشرفت و خوشبختی شمارو ندارن. ببوسید بذارید کنار اونایی که ذوقتونو کور می‌کنن با تیکه و کنایه حرف میزنن. اینا فقط باعث میشن که خودتونو دست کم بگیرید.

یجوری دوستت داشتم که واسه هرکی تعریف کردم دوست داشت جای تو باشه:)

آدم ها گاهی ؛ چوبِ اشتباهاتشان را جایِ دیگری می خورند ... جایی که حتی فکرش را هم نمی کنند حواستان باشد ؛چوبی که به احساس و زندگیِ دیگران می زنیم "تاوان" دارد ... این دل شکستن ها ، این بی انصافی ها ، این بازی دادن ها ؛ همه اش تاوان دارد ...

‏هیچ اتفاقی فراموش نمیشه، بالاخره یه روز تو یه خیابون یا وسط یه آهنگ یا موقع خوندن یه کتاب یا دیدن یه فیلم یهو همه چیز یادت میاد...

همه ی ماها تو زندگیمون یکیو داشتیم که برای بودنش، جون کندیم، بغض کردیم گریه کردیم و جنگیدیم.. ولی در آخر سهممون جز هیچ هیچی نشد...

و چه اشتیاق ها که در من خاموش شد

‏تمامم کرد... بی آنکه بخواهد ذره ای من را...

شما که غریبه نیستید من هرشب دارم مچ خودمو درحال غصه خوردن برای چیزی که هزاربار گفتم مهم نیست میگیرم :)