به عالم گر تهی دستی به درگاه رضا روکن!

بین الحرمینی نشدم؛ آه! ولی کاش  آهو شوم و پا به خراسان بگذارم .. امام‌رضا

سلطان خراسان؛ فقط آقای مشهد نیست! #رهبر

دیدن گلدسته هاش دل آدمو جلا میده! #حسین_طاهری

انا الذي سمتنی امی حیدره!

روز جمعه، سرور روزها است و بر دیگر روزها برتری دارد و عظمت آن نزد خداوند از روز عید قربان و فطر بیشتر می‌باشد؛ [روز جمعه] از پنج ویژگی برخوردار است که یکی از آن‌ها این است که خداوند حضرت آدم (علیه السلام) را در این روز خلق کرد.‌  پیامبرگرامی‌اسلام صلی الله علیه [تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۲۲۰ - مصباح المتهجد، ج۱، ص۲۸۴/ نورالثقلین]

وقایع مهم روز اول ربیع‌الاول: - دفن پیکر حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم، 11ه-ق. - لیلة المبیت، شب آغاز هجرت. - آغاز هجرت رسول اکرم از مکه به مدینه منوره، سال سیزدهم بعثت. - هجوم منافقین و اهل سقیفه لعنت الله به خانه‌ی امیرالمومنین، 11ه-ق. - سم دادن به امام حسن عسکری علیه السلام، 260ه-ق.

یاصاحب‌الزمان

-🥀💔

سقیفه بیعت گرفتن از علی(ع)(هجوم به خانه‌ی وحی). لطفاً با حال مناسب بخوانید. پس از آن‌که در سه نوبت، عمر نتوانست از علی(ع) بیعت بگیرد، بار چهارم با عده‌ی بیشتری به خانه‌ی او رفت. آورده‌اند که از تعداد جمعیت، کوچه جای رفت و آمد نداشت! پس از چندین بار در زدن، فریاد زد: بیرون بیایید که اگر نیایید خانه را آتش می‌زنم. به نقل از اکثر منابع شیعی، زهرای مرضیه(س) به پشت در آمد و از آن‌ها خواست که بروند. فاطمه(س) کنار در رفت و گفت: «هیچ قومی سراغ ندارم که حضورشان بدتر از شما باشد. شما جنازه‌ی رسول خدا(ص) را در مقابل ما رها کردید و تصمیم خود را گرفتید و نظر ما را نپرسیدید و حق ما را به ما واگذار نکردید.»، عمر لعنت الله بعدها در نامه به معاویه این‌ چنین می‌نویسد: در آن هنگام، آن‌چنان با لگد به در کوبیدم، که صدای ناله فاطمه(س) را شنیدم. فاطمه(س) فریاد زد: «ای پدر! ای رسول خدا! ما پس از تو، از پسر خطاب و پسر ابوقحافه چه‌ها کشیدیم...»، عده‌ای از همراهان عمر، با شنیدن این سخن، متأثر شدند و برگشتند. در که از جا کنده شد، عمر و قنفذ و چندین نفر دیگر وارد خانه شدند. به‌ گفته‌ی یعقوبی، فاطمه(س) به کسانی که به زور وارد خانه‌اش شده بودند گفت: «به خدا سوگند، اگر بیرون نروید، به سوی خدا فریادِ دادخواهی سر خواهم داد.»، با این سخن فاطمه، همه کسانی که در خانه بودند، بیرون رفتند. جوهری آورده است که وقتی عمر، علی(ع) را به زور از خانه بیرون بُرد، فاطمه کنار درِ خانه رفت و خطاب به ابوبکر گفت: «چه زود بر اهل‌بیت رسول خدا حمله‌ور شدید! به خدا سوگند با عمر سخن نخواهم گفت تا خدا را ملاقات کنم.». در واقعه‌ی هجوم به خانه‌ی فاطمه، درِ خانه را آتش زدند و فاطمه(س) آسیب دید و جنینش سِقط شد. در کتاب سلیم بن قیس آمده است که عمر درِ خانه فاطمه(س) را آتش زد و وارد خانه شد و وقتی با مقاومت فاطمه(س) روبه‌رو گردید، با غلاف شمشیر به پهلوی او زد. هم‌چنین در اثبات الوصیه آمده است: به خانه هجوم بردند و درِ آن را آتش زدند و علی(ع) را به زور بیرون بردند و سرور زنان را پشت در فشار دادند، به‌طوری که محسن سِقط شد. در نقل دلائل الامامة آمده است که عمر به قنفذ دستور داد فاطمه(س) را بزند. عیاشی گفته است که عمر با لگد به درِ خانه، که از شاخه‌های نخل درست شده بود، کوبید و آن را شکست و وارد خانه شد و علی(ع) را کتف بسته بیرون برد. در کتاب سلیم بن قیس و تفسیر عیاشی از منابعِ شیعه، آمده است که در این واقعه که به شکستن و آتش زدن درِ خانه انجامید، محسن جنین فاطمه(س)، سِقط شد و پس از مدتی، فاطمه(س) به شهادت رسید. در منابع اهل‌سنت، از جمله العقد الفرید، تاریخ طبری، انساب الاشراف، المصنَّف، و الامامة و السیاسة ذکر شده، به ‌گفته‌ی ابن‌عبدربه، ابوبکر به عمر گفت: اگر اهل خانه از بیرون آمدن خودداری کردند، با آنان بجنگ. عمر در حالی که مشعل آتشی در دست داشت، تهدید کرد اگر اهل خانه بیعت نکنند، خانه را آتش خواهد زد. وقتی عمر چنین تهدیدی کرد، به او گفتند فاطمه در این خانه است و عمر در پاسخ گفت: «اگرچه او در خانه باشد.» - منابع:الطبقات الکبری، المناقب، الامامة و السیاسة، کشف الغمة فی معرفة الأئمة، محسن بن علی(ع)، اعیان الشیعة، صحیح البخاری، انساب الاشراف، سنن الترمذی، تشیع در مسیر تاریخ، السقیفة و فدک، تاریخ الخمیس، کتاب سلیم بن قیس، احقاق الحق و ازهاق الباطل، عیون اخبار الرضا، معانی الأخبار، الوافی بالوفیات، مجمع البیان، دلائل الإمامة، تاریخ الامم و الملوک، نهج الحق و کشف الصدق، اثبات الوصیة، مروج الذهب و معادن الجوهر، الارشاد فی معرفة، تاریخ الیعقوبی. - گِرد آورنده: پوریا روحنواز.

امام علی (علیه السلام)- گفتم: «ای رسول‌خدا ! منظور از وَیْلٌ چیست»؟ فرمودند: «سرزمینی در جهنّم است که بیشتر اهل آن از دشمنان و قاتلان ذریّه‌ی تو و از بیعت‌شکنانت می‌باشند».  بحارالأنوار، ج۸، ص۲۱۳

من میرم میگم به آقام ابالفضل/۱۳۳