به ایشان عرض کردند: «ای رسول‌خدا (ص)! اهل آتش چه کسانی هستند»؟ فرمود: «آنان که پس از من به ستیز با علی (علیه السلام) برخیزند، به همراه کافران، اهل آتش هستند؛ چرا که وقتی حق نزدشان آمده به آن کفر ورزیده‌اند».‌  「پیامبراکرم‌محمدمصطفی‌صلوات‌الله‌علیه」 بحارالأنوار، ج۳۸، ص۱۱۷ الأمالی للطوسی، ص۳۶۴/ البرهان

حسین زیرلب‌میخوند؛

وقتی امامت امیرالمؤمنین (علیه السلام) را انکار کنند! [گناه آن‌ها را در برمی‌گیرد].‌ امام‌محمدباقرعلیه‌السلام الکافی، ج۱، ص۴۲۹ بحارالأنوار، ج۸، ص۳۵۸

یاقمرعلی!🌙

منافقین کسانی هستند که پس از پیامبر مخالفت کردند.‌ -امام کاظم(ع)  تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۱۴۲ - الإمام العسکری، ص۱۱۸

حرف مشترک ما حسین حسین #حسین_طاهری

خون رو میخو با اشکام پاک میکنم؛ تو فقط گریه نکن! #حسین_طاهری

【این آیه مربوط به قوم سرکش و پیمان‌شکنی است که پیمان بیعت خود با امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) را شکستند】 امام حسن عسگری تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۱۶۸ تأویل الآیات الظاهرة، ص۴۳ تفسیر سوره بقره آیه ۲۰

لطفا حتما با حال مناسب بخوانید. بخشی از نامه‌ی دومی ملعون به معاویه: «وقتی درب خانه را آتش زدم، (آن‌گاه داخل خانه شدم)، ولی فاطمه درب خانه را حجاب خود قرار داد و مانع از دخول من و اصحابم شد. با تازیانه آن‌چنان بر بازوی او زدم که مانند دملج( بازوبند) اثر آن بر بازوی او ماند، آن‌گاه صدای ناله‌ی او بلند شد، چنان‌که نزدیک بود به حال او رقت کنم و دلم نرم شود؛ ولی به یاد کشته‌های بدر و احد که به دست علی کشته شده بودند، افتادم، آتش غضبم افروخته‌تر شد و چنان لگدی بر درب زدم که از صدمه‌ی آن، جنین او (به نام محسن) سقط شد. در این هنگام، فاطمه چنان ناله زد، پس فریاد زد:« ای پدر بزرگوار، ای رسول خدا، این‌چنین با عزیزدلت و دخترت رفتار کردند.»، سپس فریاد کشید:« فضه به فریادم برس که فرزندم را کشتند...»، سپس به دیوار تکیه داد. و من او را به کنار زده، داخل خانه شدم. فاطمه در آن حال می‌خواست مانع(بردن علی) شود، من از روی روسری، چنان سیلی به صورت او زدم که گوشواره از گوشش به زمین افتاد...» - بحارالانوار، علامه مجلسی، ج٣٠ چاپ جدید، ص ٢٩٣/ ریاحین الشریعة، ج١، ص ٢۶٧.

این سیاهی عزا را دوست دارم گریه بی‌صدا را دوست دارم #حسین_طاهری

حقیقت را درباره‌ی نبوّت محمّد (ص) و امامت علی (علیه السلام) کتمان نکنید.‌ _امام حسن عسکری بحارالأنوار، ج۹، ص۳۰۷ تأویل الآیات الظاهرة، ص۵۷