پُخته نَخواهی شُد،مَگَر بَعد اَز آنکه اِحساسِ کَردی سَرشار اَز سُخَنی،وَلی لازِم نِمی دانی به کَسی چیزی اَز آن بِگویی:)
اَندوهَم آنقَدر مُبهَم اَست که نِمیتَوانَم بِگویَم.
وَ اَگَر بِگویَم نَخواهَند فَهمید وَ اَگَر بِفَهمَند نیز فایدهای نَدارَد.