پُخته نَخواهی شُد،مَگَر بَعد اَز آنکه اِحساسِ کَردی سَرشار اَز سُخَنی،وَلی لازِم نِمی دانی به کَسی چیزی اَز آن بِگویی:)
اَندوهَم آنقَدر مُبهَم اَست که نِمیتَوانَم بِگویَم.
وَ اَگَر بِگویَم نَخواهَند فَهمید وَ اَگَر بِفَهمَند نیز فایدهای نَدارَد.
آمیگـدآل :)!
یِ جآ قشنگ نِوِشته بود:
«آدَمهایی که یِک روز عاشِق هَم بودَن؛ نِمی تونَن دوستِ مَعمولی بِشَن! چون قَلبِ هَمرو شِکَستَن؛
وَ نِمیتونَن دُشمَنِ هَمدیگه هَم بِشَن، چون قَلبِ هَمدیگَرو لَمس کَردَن.
وَ تا هَمیشه میشَن "
غَریبه تَرین آشِنا" بَرایِ هَم.»