چه تَلخ اَست این حَقیقَت که گاه ناشِناختهها ماندِگارتَرَند ، وَ آشنآییها، با آشکآر شُدَن، به پایآن میرِسَند…”
آمیگـدآل :)!
آدَمها جا میمانَند دَر راهآهَن، دَر فُرودگاه، دَر خیابان، دَر خاطِرات:)
آدَمها جا میمانَند…
دَر ایستگاههایِ مَتروکهیِ راهآهَن ،
جایی که سوتِ قَطآرها دیگَر به گوش نِمیرِسَد. دَر سالُنهایِ بیروحِ فُرودگاه ، جآیی که اِنتِظآر چِهرهها را خَسته میکُنَد. دَر خیآبآنهایِ شُلوغ ، زیرِ سآیهیِ چِراغهایِ کَمفُروغ . وَ اَز هَمه دَردنآکتَر دَر لابهلایِ خاطِرآت، جآیی که رَدپایِشآن تا اَبَد حَک شُده اَست:) آدَمها جا میمانَند نه به خوآستِ خودِشآن بَلکه به اِجبآرِ گُذَرِ زَمآن و
فَرآموشی:)