مَن دِلَم روشَن اَست به تَمامِ اِتِفاقاتِ خوب در راه مانده به تَمامِ روز هایِ شیرین نَیامَده به لَبخَندی که یِک روز بَر لَبِمان می‌نِشینَد به بَرآوَرده شُدَنِ آرِزوهایِمان:)🙂🌱

او به شُلوغی‌هایِ زِندِگی وَ دَغدَغه‌هایِ هَم‌نَسلانَش تَعَلُقی نَداشت روحِ او تِکه‌ای اَز دَشت‌هایِ باز،دَریاهایِ بی‌مَرز وَ آسِمان‌هایِ تاریک بود:)

هَمه چیز تِکرار می‌شَوَد. وَ خاطِراتِ قَدیمی وَ تَجرُبیاتِ زِندِگی پاکیزه وَ مُرَتَب کِنارِ هَم می‌نِشینَند دُرُست هَمانطور که شیشه‌ای که رویِ آینه قَرار بِگیرَد مِثلِ آینه رَفتار می‌کُنَد:)

وَ ما دوباره سَبزخواهیم شُد... دَر اوجِ آوارِگی:)

وَ لَبخَند هَمان دَریچه‌ای به قَلبِ زِندِگی‌ست:)

«هَمه یِ ما دَرونِ گودالیم. اما بَعضی اَز ما، اَز آن اَعماق، به سِتاره ها نِگاه می کُنیم.»

با وجود زَخم هایِ بی شُمار ، هَنوزهَم دَر قَلبَش نوری می‌دِرَخشید! نوری اَز جِنسِ اُمید ، اَز جِنسِ زِندِگی ، اینها تَنها بَهانه‌اَش بَرایِ زِنده ماندَن بود ، بَرایِ روزهایِ زیبایی که دَر اِنتِظارَش بودَند .✨🌱

او هَمانَندِ موسیقیِ بی‌کَلام بود حَرفی نِمی‌زَد اَما تاثیرَش را می‌گُذاشت:)

با وجود هَرج وَ مَرجِ دَر روحَش او هَنوز راهی بَرایِ لَبخَند زَدَن پیدا می کُنَد:)

ريشه‌هایِ ما به آب وَ شاخه‌هایِ ما به آفتاب می‌رِسَد وَ ما دوباره سَبز می‌شَويم:)🙂🌱

زِندِگی اَست دیگر تِکه تِکه‌اَت می‌کُنَد وَ دَر اِنتِها میانِ تکه‌‌هایَت نوری اَز اُمیدمی‌تابانَد...

دَر میانِ دَرد یا تو رُشد خواهی کَرد یا دَرد:)