آدَم گاهی آنقَدر تَنها میشَوَد وَ آنقَدر با خودَش حَرف میزَندکه تَبدیل میشَوَد به دونَفَر:)
«اَشک هارا پشتِ لَبخَندی،مَخفی میکُنیم که خیلی دَرد میکنَد، وَ هیچکَس نمیفَهمَد. ما را دَردِ هَمین نَفَهمیدَن ها میکُشَد؛ نه زَخمها.»