گاهی اوقات تَنها چیزی که اِحتیاج داری
اینه که خودتُ پِیدا کُنی…

نِصف اِشتِباهاتِمان ناشی اَز این اَست که
وَقتی بایَد فِکر کُنیم، اِحساس می کُنیم وَ
 وَقتی که بایَد اِحساس کُنیم، فِکر می کُنیم.

هیچ وَقت رازِت رو به کَسی نَگو؛
وَقتی خودِت نِمیتونی حِفظِش کُنی،
چِطور اِنتِظار داری کَسِ دیگه ای بَرات راز نِگه داره؟