در خم طره موی تو عجب غوغائیست هر که آمد به تماشا به نمازش نرسید قمربنی هاشم🌕❤️ @amvvaj

خدایا، روز مرا با نا امیدی به پایان نرسان... #تولد‌آقا‌زین‌العابدین‌علیه‌السلام @alaviaat | صحیفه‌سجادیه،دعای‌۴۶

با کنار هم چیدن چند تا کلیدواژه شیک، نمی‌شود یک دوره تاریخی را بزک کرد. واقعیت‌های تاریخ را باید دید، نه ویترین‌ها و ظواهر پرزرق‌وبرق را. اگر واقعاً دوران پهلوی آن‌قدر درخشان بود، کافی است نوشته‌ها و حرف‌های روشنفکران همان زمان را بخوانید. عجیب نیست که برای دفاع از آن دوره، فقط به خیابان‌های لوکس، چند ساختمان مدرن یا عکس‌های تبلیغاتی استناد می‌شود؟ چرا کمتر کسی سراغ نقدها، نارضایتی‌ها و اعتراض‌های گسترده آن دوران می‌رود؟ حتی کسانی که هیچ تعلقی به دین نداشتند هم طرفدار آن سیستم نبودند. چهره‌هایی مثل صادق هدایت، که اساساً منتقد مذهب بود، در آثار و نامه‌هایش بارها از فساد، ریاکاری و بن‌بست فرهنگی و سیاسی دوران پهلوی انتقاد کرده است. برای او آن دوره نماد پیشرفت نبود، بلکه نشانه پوچی و وابستگی بود. اگر آن زمان واقعاً «بهشت» بود، چرا بیشتر روشنفکرانش یا معترض بودند یا مهاجرت کردند؟ می‌گویند پاسپورت آن زمان معتبر بود. اما اعتباری که از وابستگی به آمریکا بیاید، افتخار نیست؛ نوعی تحقیر سیاسی است. پدر و مادرهای ما که آن دوران را دیده‌اند، چند سفر خارجی با آن پاسپورت‌های به‌اصطلاح طلایی رفتند؟ این اعتبار فقط روی کاغذ بود، نه در زندگی مردم عادی. درباره پول قوی هم باید واقع‌بین بود. درآمد نفتی را به واردات بی‌رویه تزریق کردند و تولید داخلی را از نفس انداختند. نتیجه چه شد؟ تورم سنگین دهه ۵۰ و حاشیه‌نشینی گسترده؛ حلبی‌آبادهایی که دور تهران و شهرهای بزرگ شکل گرفت و فقر را به‌چشم همه آورد. از نیروی هوایی و ایرلاین قوی هم زیاد حرف زده می‌شود. اما نیرویی که حتی باز کردن پیچ‌ومهره تجهیزاتش بدون اجازه مستشار خارجی ممکن نبود، قدرت ملی نیست. افتخار کردن به چنین سیستمی، مثل افتخار به ماشینی است که صاحبش نیستی و فقط اجازه سوار شدن داری. و در نهایت، این حرف که مردم برای معیشت قیام نکردند، توهین به مردمی است که در سال ۵۷ به بن‌بست رسیده بودند. هیچ ملتی علیه آرامش و امنیت واقعی قیام نمی‌کند. مردم هم استقلال می‌خواستند، هم کرامت، هم دین؛ چون از وابستگی، تحقیر و غارت منابع کشورشان به ستوه آمده بودند. فاطمه بسحاق @amvvaj

هرروز جنگ است؛ همانطور که هرروز عاشوراست. زمانه پیش می‌رود و شاید ریز‌ترین دانه‌ی آردی می‌شویم که تقلا می‌کند از شیار‌های ریزِ الک، پایین نیفتد! ° ° @naahiit

ماژیک را که از روی تخته برداشتم، حالا عبارت «بسم الله» هم کامل شده بود. چند قدم عقب‌تر رفتم و آن تابلوی کوچک را که بالای تخته نصب بود، دیدم. در دل، آرام زمزمه‌اش کردم: یا اباالفضل العباس (ع). یادم آمد چند روز پیش، وقتی بوی سبزی‌های تازه فضا را پر کرده بود، عطر تند تره و ریحان که تا عمق جان می‌نشست. همان لحظه تلفن زنگ خورد؛ اتفاقی که به ندرت می‌افتاد. زن آن سوی خط خودش را معرفی کرد. یادم آمد، قبلاً او را دیده بودم؛ شاید فقط یک دقیقه، کوتاه درباره کارهای آن روزهایم پرسید و شماره‌ام را گرفت و رفت. حالا پشت خط می‌گفت دیگر نمی‌تواند به بچه‌ها درس بدهد، کاری برایش پیش آمده و خواست جای او را پر کنم. در میان حال و هوای بی‌رمق و بی‌حس این روزها، به خودم و خانه‌نشینی فکر کردم؛ به این که در این شرایط چطور می‌شود مفید بود؟ به بچه‌ها، امیدها و دل‌خوشی‌هایشان، به خالی نماندن سنگر، و به این که حتی حضور کوچک و کوتاه من می‌تواند گوشه‌ای را پر کند. به مهر ورزیدن به بچه‌ها فکر کردم؛ به اهمیت تربیت و رشد و الگو بودن برایشان. و حالا یک بار دیگر «یا اباالفضل» را با صدای بلند‌تر خواندم... @amvvaj

می‌دانی از چه چیزی بیشتر از همه دلم می‌سوزد؟ از این که دشمن بچه‌های خاک خودمان را برداشته و اینگونه سفاک و خون‌خوار تربیت کرده و انداخته در دامان خودمان تکرار میکنم؛ بچه‌های خودمان را... @amvvaj

و #دنیا خوشحالی‌اش آلوده به غم است... _علی‌بن‌ابی‌طالب‌علیه‌السلام @alaviaat | غررالحکم،حدیث۳۴۵۹

ی عده آدم از ترامپی که "خلیج فارس" رو می‌خواست به "خلیج عربی" تغییر بده درخواست کمک می‌کنن... @amvvaj

میگفت: وقتی آمریکا با شماست اسرائیل با شماست اروپا با شماست رسانه جهانی با شماست صاحبان دلار و اسلحه با شماست سیا و ام آی سیکس و موساد با شماست ولی پیروز نمی شوید مطمئن باشید خدا با شما نیست ... ˹@vsal_313 | وصآل˼

حسین من! به گمانم که نبی، تاب فراق تو نداشت.. علی‌اکبر شد و آمد که کنارت باشد❤️ @amvvaj

جانْ علی، جسمْ نبی، جلوۀ کوثر بوده سرّ لولاک، از اول علی‌اکبر بوده :)💛 @amvvaj

«میانِ هیاهوی جهان، به گل‌هایم فکر می‌کنم. آن یکی در حصارِ شیشه‌ایِ شفافی گرفتار است؛ به جوانه‌های تازه‌اش که دقیق می‌شوم، می‌بینم بعضی از نو‌شکفته‌ها در آب غرق شده‌اند. به جایی تازه برایشان فکر می‌کنم؛ به نجات… اما می‌دانم اگر بخواهم نجاتشان بدهم، شاید مجبور شوم شیشهٔ این حصرِ امن‌نما را بشکنم. آن یکی دیگر ملول است… بی‌رمق، جان در کف ندارد. دقیق‌تر که نگاه می‌کنم، ریشه‌ای نمی‌بینم؛ انگار اصلاً ریشه ندارد. و با خودم می‌پرسم: آدم یا گلی که بی‌ریشه باشد، واقعاً چقدر دوام می‌آورد؟» فاطمه بسحاق @amvvaj