حسن بدو رفت در خونه‌ی سلمان زد، سلمان! بدو خودت رو برسون ... چه خبره؟! شبیه چی شده؟!

آخ سلمان مادرم و بابام شسته می‌خوایم ببریم ...

شبیه؟! تووی دل این شب، تووی این تاریکی؟!

آره

چرا به ما نگفتی؟!

مادرم سفارش کرده کسی نباشه، کسی نشنوه، کسی نبینه.

سلمان بدو بدو اومد، اومد تووی خونه‌ی مولا، وای چه خبره تووی خونه! وسط حیاط خونه یه تابوت گذاشته، بدنم یه طرفه، علی هم یه طرف زانوهاش و بغل گرفته؛ حسینم یه طرف، زینبم یه طرف …

همچین که سلمان اومد تووی خونه، علی چشمش به سلمان خورد آه! سلمان … سلمان و بغل گرفت انقدر دوتایی گریه کردند. سلمان دیدی چی شد؟! سلمان دیدی مردم شهر با علی چی کار کردند ؟!

آقا به من بگو چی کار کنم؟! چه کاری از دست من برمیاد؟!

سلمان کمک علی باش، تو از مایی؛ کمک من کن؛ من دیگه دستام، بازوهام، پاهام طاقت نداره.

امیرالمومنین فرمود:« سلمان! تو کمک من باش، من جلوی تابوت و می‌گیرم تو هم عقب‌تر؛ تابوت و بلند کردند. یهو دید بچه‌ها

بچه‌ها شما هم می‌خواید بیاید؟!