زیرزمین
سودان بخشی از جنایاتی بود که همیشه ته دلم براش گریه می‌کنم؛ درست همونطور که برای اپستین، برای اتفاقا
برای هر بوسنیایی که قرن‌های پیش در کشتارهای دسته‌جمعی سلاخی شدن، برای سرخ‌پوست‌های بومی آمریکا، برای آفریقایی‌ها و سیاه‌پوست‌های قرن‌های متمادی، برای قربانی‌های بمباران هیروشیما و ناکازاکی، برای هر دولت/کشور مستعمره‌ای که فرهنگ خودش رو باخته؛
برای تمام Jane doeهایی که شناخته نشدن؛
برای هر فرد و افرادی که ظلم، مجال زنده زندگی کردن رو بهشون نداد و این فرصت تکرارنشدنی رو ازشون گرفت.