📚 محمدابراهیم باستانی پاریزی در کتاب «حماسه کویر» به شیوایی نوشته: «امان‌الله خان عامری در کرمان همیشه می‌گفت: زمین بخرید که هرگز ضرر نمی‌کنید، زیرا همه چیز را می‌شود از آمریکا وارد کرد جز زمین! بنده این حرف او را به صورت دیگری بازگو می‌کنم: همه چیز را می‌شود از خارج وارد کرد، جز شعر سعدی، و جز کلام آسمانی حافظ، و جز روحیه "ایرانی بودن"، و وطن را دوست داشتن، و با فرهنگ ایرانی بارآمدن. و این‌ها مراحلی است که تنها در زیر همین آسمان و در گوشه و کنار همین مملکت و در کنار جویبار همین دهات هزارساله امکان‌پذیر است». 🖋️ تاریخ همیشه بر این سرزمین و مردمان‌اش «سخت» گرفته. کم‌تر دوره‌ای از تاریخ ایران رو به یاد داریم که «آسان» گرفته باشه؛ از جغرافیا و اقلیم خشن گرفته تا پیرامونیان تندخو و متجاوز، از چند هزار سال پیش برای این سرزمین، یک تجربه رنج‌آور تاریخی ساخته‌اند. «رنج» گویی هم‌نشین مردمانی بوده که از سپیده‌دم تاریخ تا امروز در این سرزمین زیسته‌اند. 📍«ایران» رو باید دوست داشت، به سرزمین‌اش عشق ورزید و به مردمان امروزش آسان گرفت. مردمان این سرزمین شایسته مهربانی‌اند، به اینان آسان بگیرید ... اینان میراث‌داران دردهای کهنه تاریخ‌اند ... 💛 عشق‌ورزی و دوست‌داری به ایران و مردمان‌اش، در این هنگامه‌های پرآشوب جهانی باید شیوه مألوف زمانه ما باشد؛ زمانه‌ای که همه روی ترش کرده، بار سفر بسته و دل‌خسته و پژمرده‌اند... 🗞 @Ancients ⏳

تاریخچه تریاک در ایران در دوره قاجار کشت گسترده خشخاش به منظور صادرات آغاز شد. در این دوران تریاک در صندوق‌های 1٫2 شاهمنی (حدود 600 کیلویی) صادر می‌شد. چون در طول مسیر حدود 5 تا 10 درصد به دلیل از دست دادن رطوبت از وزن آن کم شد وزن آن به یک پیکول چینی می‌رسید. در سال 1859 میلادی 300 صندوق، در 1889 میلادی 1886 صندوق تریاک و در سال 1907 حدود 10 هزار صندوق از ایران صادر شد که رشد سریع تولید این محصول را نشان می‌دهد. به نوشته چاپ 1911 دانشنامه بریتانیکا؛ سود قابل توجه فروش تریاک موجب شد تا زمین‌های مخصوص کشت غلات، پنبه و محصولات دیگر به خشخاش‌کاری اختصاص پیدا کند و نتیجه آن یک قحطی بزرگ در سال‌های 172–1871 بود که خشکسالی و عوامل دیگری هم در آن دخیل بودند. به ویژه در اصفهان که رودها و نهرهای زیادی در آن واقع بود. در شیراز، بهبهان و کرمانشاه بیشتر زمین‌ها به کشت این محصول اختصاص یافت و همین موجب کمیابی و گرانی گندم و غلات دیگر شد. مرغوبترین تریاک معروف به «تریاک عربستانی» در دزفول و شوشتر کشت می‌شد و تریاک یزد و ساری و بابل هم تریاک مرغوبی بود. در سال 1907 حدود نیمی از کل صادرات تریاک به چین می‌رفت. بیشتر صادرات به چین از طریق بندرعباس و بوشهر به بنادر هنگ کنگ و مالزی می‌رفت و بخش کوچکی هم از طریق زمینی از مسیر بخارا - خجند - کاشغر وارد غرب چین می‌شد. بریتانیا دومین مقصد صادرات تریاک ایران بود. مقدار کمی هم از طریق زمینی به استانبول فروخته می‌شد و بخشی از آن پس از مخلوط شدن با داروهای محلی به اروپا فروخته می‌شد. بخشی نیز به زنگبار در شرق آفریقا فروخته شده و مقداری هم از طریق بلوچستان به هند قاچاق می‌شد. بیشتر تریاکی که به لندن فروخته می‌شد دوباره صادر می‌شد. فقط بخش کوچکی در داخل انگلستان مصرف شده و از آن برای تولید کدئین استفاده می‌شد. به گفته دکتر رویل؛ تریاک ایرانی 75 تا 84 درصد محلول در آب بود و 13 تا 30 درصد گلوکز (قند) داشت. این قند که نوعی تقلب برای افزایش محصول محسوب می‌شد، معمولا قبل از برداشت به کاسبرگ گل خشخاش مالیده می‌شد و درخشندگی و سختی تریاک‌ها هم به همین دلیل بود. همچنین در برخی نقاط تریاک‌هایی که برای بازار چین ساخته می‌شد را پس از خشک کردن با کمی روغن (به اندازه 5 درصد وزن تریاک) می‌آمیختند تا با ذائقه چینی‌ها سازگارتر باشد. بهترین تریاک ایران که بعدها به «تریاک سناتوری» شهرت یافت در ماهان کرمان کشت می‌شد. دکتر پولاک، پزشک ناصرالدین شاه در این مورد نوشته است: «تریاک ماهان بسیار قوی است. جنس نامرغوب از شاهزاده عبدالعظیم و کاشان و قم به دست می‌آید. مصرف آن عمومیت دارد، و مانند حشیش سرشگستگی ندارد، و قبول عامه یافته است. تقریبا هر ایرانی که بتواند از عهده خرج آن برآید، حداقل روزی یک بار حب تریاک می‌خورد، و در ساحل خزر مصرف دو برابر مناطق دیگر است.» قیمت تریاک هم در این دوره بسیار ارزان بود. قهوه‌خانه عرش در خیابان چراغ گاز تهران از پاتوق‌های شیره‌ای‌ها و تریاکی‌ها بود و در آنجا قیمت دو استکان چای 3 شاهی و قیمت سه مثقال تریاک و یک وعده قلیان 7 شاهی بود. #همیشه_جواب_نه_به_دود 🗞 @Ancients ⏳

در این تصویر مرتبط با اشغال ایران در جنگ جهانی دوم توسط بریتانیا و شوروی، این دو کشور در حال پاکسازی ایران از نازی‌ها هستند. 🗞 @Ancients ⏳