تو دقیقا برام مثل همون لحظه ای هستی که شارژم یه درصده و به موقع میرسم خونه و گوشیمو میزنم به شارژ؛ مثل خوشحالی پیدا کردن پول ته جیب لباسای پارسال ، مثل آخرین تیکه ی پیتزا ، اولین گاز برگر ، مثل بوی خاک بارون خورده ، مثل آخرین زنگ مدرسه روز چارشنبه ، مثل ذوق نخوابیدن شبی که فرداش میخوای بری اردو ، مثل استرس اولین قرار ، مثل قدم زدن رو ماسه های ساحل ، مثل بو کردن رز سفید ، مثل حسی که وقتی وارد مغازه لوازم تحریری میشی و یه عالمه چیزای قشنگ میبینی ، مثل حسای قشنگی که هر بار تجربشون کنی هیچوقت برات تکراری نمیشن و همیشه دوست داشتنین،مثل انتظاری ک با اومدنش ب پایان رسیده مثل آهنگ قشنگی ک با هر بار گوش دادنش انرژی میگیرم

‏یه طوری همه چیز عوض شد که به یه سال پیش که نگاه میکنم انگار هیچ وقت جزیی از زندگیم نبوده . .

من خودمم نمیدونم چرا دارم واسه این زندگی پوچ و بی‌معنی تلاش میکنم و دست و پا میزنم اما میدونم باید ادامه داد .

بیخودی دارم دست و پا میزنم میدونی در اصل تو خیلی وقته رفتی ؛

آنقدی ک با خیالت بوده ام یادم رفته ک "رفتی"

کاش احساساتی که دارمو به همون سرعتی که تورو از دست دادم،از دست بدم.

نمیدونم داستانش چیه، ولی خوشحالی آدمایی که دوستشون داری، حتی از خوشحالی خودتم بیشتر بهت میچسبه .

فقط اونجا که پوبون میگه: بیا حالم و خوب کن، چون میتونی، سین نمیکنی ولی داری میخونی !

داستان این حال بدمون چیه واقعا چه بلایی داره سرمون میاد

اگه یه روز لبامو به هم دوختن که باهات حرف نزنم ، تو چشمام نگاه کن.

سم بودن فقط اونجا ک وسط گریه خمیازت میاد اصا تمام فاز و حس و همه چیو پرت میکنه ب کنار