تو زندگی ی مرحله ای هست که فقط میشینی و نگاه میکنی ، نه می خندی ، نه گریه میکنی ، نه عصبانی میشی ، خنثیِ خنثی ، به گذشتت فک میکنی ، به تموم چیزایی که برات مهم بودن و حالا بهشون حسی نداری ، به آیندت فک میکنی ، که چقدر مبهمه ، چقدر ترسناکه ، چقدر همه چی پوچ و بی معنیه.

اگه‌راه‌داره‌برگرد،بیا..

آدما فقط چیزایی رو درک میکنن ک یه زمانی تجربش کردن.

پشتِ هر اهنگ مورد علاقه یه داستانِ ناگفته وجود داره.

دوست داشتنِ تو،گناه من بود و منِ گناهکار تقاصِ گناهم رو با نداشتنت پس دادم.

_

یا مرا با خود ببر آنجا که هستی یا ،بیا

آرزوت کنم، برآورده شدن بلدی؟

ولی اگه دیگه هیچوقت،صداتو نشنوم؛چی؟؟

من را رسم کن، حالا تو درد کشیدی!

انقدر اشک ریختم، چشمام خفه شدن.

میروم و آمدنم حتمی نخواهد بود.