کجا دانند حال ما سبک‌ باران ساحل ها .

هر زخم یه داستان رو بازگو میکنه ؛ و هر لبخند یه داستانو پنهان میکنه .

-

‹ رو به بیرون زدن از خویش ، دری می‌خواهم ! ›

آدمی که همیشه هست ، دیگر دیده نمیشود .

ولی این پاییز عجب غمی داره.

-

بغل کن روحمو که خستس:)!

سپس بغضش را فرو داد و زیر لب گفت، همیشه همین بوده.

همونجا که ژان پل سارتر تو کتاب تهوع گفته: دلم می‌خواهد پا شوم بروم، بروم به جایی که در آن به راستی در جای خود باشم، جایی که با آن جور در بیایم ... امّا جای من هیچ کجا نیست؛ من زیادی هستم .

من به جای تمام کلماتی که نتوانستم با تو حرف بزنم، گریه کرده ام ..

هی دارم تایپ میکنم و پاک میکنم کل حرفم اینه؛ تاحالا نبودن هیچ آدمی مثل ط انقد اذیتم نکرده =)