احساس میکنم کم کم باید تک تک آدمایی که میشناسم و بغل کنمو بگم واقعیت اینکه من دیگه نمی تونم دوست خوبی براتون باشم. دیگه بلد نیستم به حرفاتون گوش کنم، دیگه نمی تونم براتون قشنگ حرف بزنم و به آینده امیدوار کنم. بخاطر اینکه این روزا نمیدونم با خودم چند چندم ؛

زیبایی‌ماه؛

اینو نگه داشته باشم یه شب ک حالم خیلی خوب بود بزارم ، دیدم انگاری اون شب نمیادش😂🤦🏻‍♀ ایناس ک بد ؛

- امیدوارم رها بشید از رنج‌هایی که در موردش با هیچکس صحبت نمی‌کنید .

نمیدانم آن یک نفر که همه ی ما ، نداریمش ! خودش چه کسی را ندارد .

تا حالا شده انقد غمگین باشی که تو خواب هم حسش کنی ؟! فکر کنم این تهِ غمه .

-

من بسیار آدمِ « حالا که نمیتونم حالتو خوب کنم حالِ خودمم بد میشه » ای هستم.

اگر چه معتقدم هر چه هست حکمت توست ، اما بگو که فلسفه‌ی رنج های انسان چیست؟

هیچوقت دنیاتون‌رو اندازه یک «آدم» کوچیک نکنید ! وقتی تمام فکرو ذکرو شبو روزتون میشه یه آدم ، وقتی هر چی می‌خواد و هر چی میگه موافقت می‌کنید ، وقتی از خودتون و خط قرمزاتون بخاطر یه آدم دیگه رد می‌شید ؛ یعنی دنیاتونو اندازه یه آدم کوچیک کردید . . اون موقع وقتی ترکتون کنه ، خیانت کنه یا بهتون آسیبی برسونه ، با خودتون می‌گید : من که همه کار کردم ، من که همه تلاشمو کردم ، من که همه جوره پاش موندم . . آره عزیزم درست میگی ؛ چون تو دنیاتو قد یه آدم ساده کوچیک کردی ، همه چیو فراموش کردی ، همه چیو گذاشتی کنار ؛ معلومه که وقتی بهت آسیبی برسونه ، تو همه چیتو از دست میدی ، معلومه که کمرت خم میشه ! پس به خودتون بیاید .

-

هیچ کس برای خوب بودن کاری انجام نمیده. اونا همیشه میخوان چیزی رو ازت بگیرن.