این روزام به قدری سیاه و غمگینه که آدم باید این شعر سعدى رو مدام با خودش بگه :
‹ از چه میترسى دگر بعد از سیاهى رنگ نیست ! ›
واقعاً دردناکه ، وقتی آدما بهت میگن قوی باش ولی هیچ تصوری از سختیای که داری میگذرونی ، ندارن :))!
پرسید : میتوانی چیزی نام ببری که هنگام شکستن صدا نداشته باشد؟
گفتم : بله ؛ قلب آدمیزاد !
از رفیقهاتون ، معشوقتون یا خانوادتون انتظار
زیادی دارید اما از کسی انتظاری نداشته باشین ؛
انسانها توانایی بینظیری تو ناامید کردن اطرافیانشوندارن و نمیدونید چقدر تلخه کسی
که دوستش دارید ناامیدتون کنه : )!
«لآ تؤلموا أحداً، فکُل القُلوب مَلیئه بِما یکفیها»
کسی را نیازارید زیرا ك همهی دلها بقدر کافی
پر از دردند'.
- از لحاظ روحی نیاز دارم . .
ك یه بغل امن و طولانی در خلوتترین جایِ ممکن داشته باشم :)!﮼